Page 31 - ชีวิตและงาน-2
P. 31
พื่ลอากาศเอก วั่ระ กิจจาทั้ร ก้บคืวัามทั้รงจําาในอด้่ตของข้าพื่เจ้า
โดย พลอากาศเอก เริงชัย สนิทพันธุ์
พลอากาศเอก วีระ กิจจาทร และผมเป็นนักเรียนนายเรืออากาศรุ่นเดียวกัน เป็นรุ่นที่ ๑ ของโรงเรียน ซึ่งสถาปนาขึ้นเมื่อปี พ.ศ. ๒๔๙๖ รุ่นน้ีแรกรับกําาหนดไว้เพียง ๓๐ คนเท่านั้น ผู้มีสิทธ์ิ สมัครสอบจะต้องมีคุณสมบัติ คือ ต้องจบช้ัน ม.๘ หรือเทียบเท่า แผนกวิทยาศาสตร์ และมีอายุ ไม่เกิน ๒๐ ปีบริบูรณ์ มีสุขภาพแข็งแรง มีนักเรียนมาสมัครหลายร้อยคน
สมัยนั้นการคมนาคมส่ือสารนับว่าไม่ทันสมัยเลย การมาดอนเมืองต้องน่ังรถเมล์สีเทาจาก หวั ลาํา โพงมาสถานเดยี ว ไมส่ ามารถเดนิ ทางโดยรถไฟได้ เพราะอยคู่ นละฟากฝงั่ กนั กบั กรมยทุ ธศกึ ษา ทหารอากาศ ซ่ึงอยู่ฝ่ังถนนพหลโยธิน
ผู้ท่ีมาสมัครจะต้องเดินทางมา เพ่ือ
๑. ซื้อใบสมัคร ๑๐ บาท ๑ วัน ๒. นําาใบสมัครและเอกสารอื่นๆ
มาแสดงอีก ๑ วัน
๓. มาสอบข้อเขียน ๑ วัน ๔. มาสอบพลศึกษา ๑ วัน
๕. มาสอบสัมภาษณ์ ๑ วัน ๖. มาตรวจโรค ๑ วัน
๗. มาฟังผล ๑ วัน
๘. นําาผู้ปกครอง และผู้รับรอง
มามอบตัวอีก ๑ วัน
ฟังแล้วเหน่ือยแทน แต่พวกเราน่ีสิ ต้องน่ังรถเมล์สีเทา ที่น่ังเป็นไม้ ไม่มีเบาะ รถเมล์ กระแทกเสียพวกเราเป็นฝีที่ก้นกันหลายคนก่อนจะได้เข้ามาเป็นนักเรียนนายเรืออากาศกับเขาสักที เหน่ือยการเดินทางท่ีแสนจะทรหดมาก
“ลุงวีระ” ขออนุญาตเรียกตามลูก สอบเข้าได้เป็นคนที่ ๙ จากผู้สมัครสอบหลายร้อยคน ส่วนผมขี้เกียจดูหนังสือเข้ามาได้เป็นที่ ๒๘ เกือบบ๊วย เพราะเขารับเพียง ๓๐ คนเท่าน้ัน
เมื่อเริ่มเข้าเรียน มีนักเรียนนายเรือขอย้ายเหล่าจาก ทร. เป็น ทอ. ๑ คน รุ่นเราจึงมีท้ังส้ิน
๓๑ คน
เมื่อเร่ิมเข้าเรียนเมื่อ ๗ พ.ค. ๒๔๙๖ นอกจากเรียนวิชาการแล้ว พวกเราต้องเล่นกีฬาด้วย
ลงุ วรี ะเลน่ บาสเกตบอล เพราะตวั สงู จะไดเ้ ปรยี บ สว่ นผมไปเลน่ รกั บี้ เนอื่ งจากเราตอ้ งไปแขง่ ขนั กฬี า โรงเรียนนายทหารด้วย เราจึงต้องฝึกซ้อมหนักมาก เอกลักษณ์ของนักกีฬา คือ หลับในห้องเรียน ซงึ่ จะถกู อาจารยเ์ อาชอลก์ หรอื ไมก่ แ็ ปรงลบกระดานขวา้ งหวั บา้ งกห็ ลบั ลกึ ถงึ ขนาดกรนกม็ ใี หเ้ หน็ กนั บ่อยๆ และบางทีถึงกับสอบตกไม่ได้เล่ือนชั้นก็มีหลายคน แต่ลุงวีระยังคงทําาคะแนนสอบได้ดี ไม่มีปัญหาเหมือนเพื่อนคนอ่ืนๆ
เมอื่ จบชนั้ ปที ี่ ๔ เรม่ิ ขน้ึ ปที ่ี ๕ ทอ. สง่ พวกเราไปเปน็ ศษิ ยก์ ารบนิ ทโี่ รงเรยี นการบนิ สมยั นน้ั ยงั อยู่ ทโี่ คราช ทางเดยี วทจ่ี ะไปได้ คอื ตอ้ งขนึ้ รถไฟจากหวั ลาํา โพงไป ไมม่ บี รกิ ารรถเมล์ เพราะถนนมติ รภาพ จากสระบุรีไปยังไม่เสร็จ ไปเรียนอยู่โคราช ๑ ปีก็จบหลักสูตรเป็นนักบินประจําากอง ลุงวีระฝีมือดี ทางโรงเรียนการบินคัดไว้ และส่งเข้าเรียนในหลักสูตร “ครูการบิน” อีก ๑ ปี จําาได้ว่าคัดไว้ราว ๗ หรือ ๘ คน รุ่นนี้เรียกว่า รุ่น น.๒๕ ที่เหลือจากคัดไว้เป็นครูการบิน ก็ถูกส่งไปประจําาท่ีกองบินน้อย ที่ ๕ จังหวัดประจวบคีรีขันธ์ เพื่อเข้าหลักสูตรการบินรบ (Combat Course) ราว ๑ ปีก็ถูกส่งไปยัง กองบินขับไล่ต่างๆ ของกองทัพต่อไป
31
