Page 19 - MESNEVİ - 1.CİLT

Ey bizim kibir ve azametimizin ilâcı, ey bizim Eflâtun’umuz! Ey
bizim Calinus’umuz!
!
25. Toprak beden, aşktan göklere çıktı; dağ oynamaya başladı, çevikleşti.
!
Ey âşık! Aşk; Tûr’un canı oldu. Tûr sarhoş, Mûsa da düşüp bayılmış!
!
Zamanımı beraber geçirdiğim arkadaşımın dudağına eş olsaydım ( sırlarına tahammül
edecek bir hemdem bulsaydım) ney gibi ben de söylenecek şeyleri söylerdim.
Dildeşinden ayrı düşen, yüz türlü nağmesi olsa bile dilsizdir.
!
Gül solup mevsim geçince artık bülbülden maceralar işitemezsin.
!
30. Her şey mâşuktur, âşık bir perdedir. Yaşayan mâşuktur, âşık bir ölüdür.
!
Kimin aşka meyli yoksa o kanatsız bir kuş gibidir, vah ona!
!
Sevgilimin nuru önde, artta olmadıkça ben nasıl önü, sonu idrak edebilirim?
!
Aşk, bu sözün dışarı çıkıp yazılmasını ister; ayna gammaz olmaz da ne olur?
!
Aynan, bilir misin, neden gammaz değil? Yüzünden tozu, pası silinmemiş de ondan!
!
!