Page 76 - ยกเลิกอายุ
P. 76
74 • ยกเลิกอายุ • พิภพ | อัศศิริ | ทองแถม แม่ (ของผม)
มขี า้ วของหลายอยา่ งทที่ า ใหน้ กึ ถงึ แม่ และสงิ่ ของ เหล่านี้ส่วนใหญ่ก็กาลังจะลับลาโลกใบนี้ตามแม่ไปทีละ อย่างสองอย่างตามกาลเวลาที่ผ่านไป
เหมือนกับสายน้าไหลที่ไม่มีวันจะหวนกลับ
ภาพแมน่ งั่ อยใู่ นบา้ นทสี่ ว่ นหนงึ่ ยกพนื้ ไมก้ ระดาน มันวาว ง่วนอยู่กับเชี่ยนหมาก ป้ายปูนลงกับใบพลูพร้อม ทั้งหมากแห้ง หมากสด ใช้ยาจืด เป่ายานัตถุ์ มีกระโถน ใบโต เป็นภาพที่เจนตาผมทุกวัน จากที่เป็นเด็กๆ ติดแม่ จนเริ่มโตเป็นหนุ่มที่ค่อยๆ ห่างแม่ไกลออกไปทุกที
เชี่ยนหมากกับกระโถนนี้สา คัญ ที่ลูกของแม่จะ ต้องคอยกระโดดหลบให้ดี ถ้าหากว่าวันไหนมีเรื่องเกเร ขัดใจแม่อย่างรุนแรง
ชวี ติ แมไ่ มเ่ ปน็ ปรกตสิ ขุ นกั เพราะมโี รครา้ ยประจา ตวั เปน็ หอบหดื ทกุ ขท์ รมาน ในหลายคนื นอนไมห่ ลบั จงึ ตอ้ ง มหี นา้ ทคี่ อยลกุ เดนิ ออกมาเปดิ ประตบู า้ นใหผ้ มยามคา่ มดื ดึกดื่นที่ทุกคนหลับไปหมดแล้ว
“แม่!...แม่ครับ...เปิดประตูให้ผมที” ผมเคาะ ประตูส่งเสียงเรียกแม่อยู่ไม่กี่คา ประตูบ้านก็จะเปิดออก มีแม่ยืนถมึงอยู่ก่อนจะบ่นไปว่าไป แล้วหลังจากนั้นก็จะ ไล่ให้ไปกินข้าว อาบน้า หลับนอนเสีย
