Page 62 - ชีวิตและงาน-2
P. 62
คืําาไวั้อาล้ย คืุณพื่่อ ( วั่ระ กิจจาทั้ร)
วันนี้ผมขอพูดถึง “คุณพ่อวีระ” ในแบบท่ีผมได้รู้จักจริงๆ และอยู่ในความทรงจําาของผม เสมอนะครับ
ผมยังจําาครั้งแรกท่ีเจอคุณพ่อได้ชัดมาก วันแรกที่เดินเข้า “บ้านกิจจาทร” ตอนน้ันตื่น เต้นสุดๆ เพราะลองนึกถึงภาพนายพลเอกตัวสูงใหญ่เป็นประธานบริษัทการบินไทย หน้าน่ิง ๆ ดูสง่า ดูขรึมๆ เทียบกับตัวผมที่เป็นเด็กเรียนวิศวะ ตัวเล็กๆ คุณพ่อเดินเข้ามาด้วยความ สง่างามแบบทหารเร่ิมทักทาย ผมเองตื่นเต้นจนผมแทบนั่งไม่ถูก (เพราะมาหาลูกสาวท่าน) แตพ่ อเวลาผา่ นมาไดร้ จู้ กั คณุ พอ่ จรงิ ๆ ถงึ ไดร้ วู้ า่ ภายใตใ้ บหนา้ ตานงิ่ ๆ นน้ั ทา่ นเปน็ ทมี่ คี นอารมณข์ นั มากกวา่ ทผี่ มคดิ ชอบพดู ตดิ ตลกและมมี ขุ แทรกแบบไมใ่ หต้ ง้ั ตวั เสมอๆ คณุ พอ่ ชอบเลา่ เรอ่ื งขาํา ๆ ท่ีทําาให้ หัวเราะได้ท้ังโต๊ะอาหาร เป็นความข้ีเล่นที่อบอุ่นแบบเฉพาะตัวของคุณพ่อเลยจริงๆ
อีกอย่างท่ีผมจําาภาพได้ มาตลอดคือ คุณพ่อท่านจะเป็นคนเจ้าระเบียบมาก โดยเฉพาะ ช่วงก่อนนอน คุณพ่อจะเดินตรวจตรารอบๆ บ้าน เหมือนเป็นภารกิจประจําาวัน ปิดไฟทุกดวง เช็คประตูทุกบานจริงๆ เหมือนดูเป็นเรื่องเล็กๆ น้อยๆ นะครับ แต่สําาหรับผมมันสื่อได้ชัดเจนมากว่า คุณพ่อคือ คนที่ใส่ใจดูแล และอยากให้บ้านเป็นท่ีทีๆ ปลอดภัยที่สุด สําาหรับทุกๆ คน
แต่เหนือส่ิงอ่ืนใด สิ่งท่ีผมประทับใจมากท่ีสุดคือ “ความใจดี” ของคุณพ่อ ทุกครั้งที่เจอ ทา่ นจะถามคําาถามเดมิ ๆ ทฟ่ี งั ดเู รยี บงา่ ย แตจ่ รงิ ใจทสี่ ดุ ครบั “หนยุ่ สบายดไี หมลกู ?” “กนิ ขา้ วหรอื ยงั ?” มันเป็นคําาถามสั้นๆ แต่มันคือความห่วงใยแบบท่ีไม่ต้องอธิบายอะไรเพ่ิมเลย ซ่ึงผมได้รับมันเต็มๆ ทุกครั้งตั้งแต่วันแรกท่ีได้พบคุณพ่อ แม้จนถึงท่ีคุณพ่อเริ่มชรามาก เดินแทบไม่ไหว พอได้เข้าไปทัก สวสั ดคี ณุ พอ่ ทา่ นกย็ งั คงถามเหมอื นเดมิ วา่ “หนยุ่ สบายดไี หมลกู ?” “ทานขา้ วแลว้ หรอื ยงั ?” ชว่ งหลงั คุณพ่ออาจพูดน้อยลง แต่เวลาเรามองตาท่าน ผมยังเห็นความห่วงใยเหมือนๆ เดิมทุกอย่าง แววตาที่ อ่อนโยนและอยากให้ทุกคนสบายดีอยู่เสมอ เป็นภาพที่ผมจะไม่มีวันลืม
วันนี้ถึงแม้คุณพ่อจะไม่ได้อยู่กับพวกเราในรูปแบบที่เราเคยใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันทุกวันแล้ว แตส่ งิ่ ทคี่ ณุ พอ่ ฝากเอาไวท้ ง้ั ความอบอนุ่ ความขเ้ี ลน่ แบบเงยี บๆ ความมรี ะเบยี บ ความซอื่ สตั ย์ ซอื่ ตรง และความรักที่เรียบง่ายแต่จริงใจ มันจะอยู่ในใจของผม และพวกเราตลอดไป
ผมอยากขอบคณุ คณุ พอ่ มากๆ ทรี่ บั ผมเปน็ สว่ นหนงึ่ ของครอบครวั ครบั ขอบคณุ สําาหรบั ความ เมตตา เสียงหัวเราะ และความห่วงใยที่มีให้เสมอ และผมเชื่อว่า ถ้าคุณพ่อมองลงมาวันนี้ ท่านคงยัง มองทุกคนด้วยแววตาเดิม แววตาท่ีเต็มไปด้วยความรักและความอบอุ่นไม่เคยเปลี่ยน
ด้วยความรักและเคารพอย่างสุดหัวใจ
หนุุ่ย์ (ดิร. บวัรศักดิิ วัาณิชย์์กุล)
62
