Page 64 - ชีวิตและงาน-2

คุณปู่มักจะเดินเข้ามาเงียบๆ มองแอมอยู่สักพัก ก่อนยกมือมาลูบหัวแอมเบาๆ โดยไม่ต้อง พูดอะไรมาก มีเพียงคําาถามส้ันๆ ว่า “หิวไหม?” เป็นอย่างไรบ้าง?” และเพียงเท่าน้ัน แอมก็รับรู้ถึง ความห่วงใยและความใส่ใจได้เสมอ และไม่ว่าเม่ือไหร่ที่แอมต้องไปสอบ คุณปู่จะยกมือข้ึนลูบหัว พร้อมเป่ากระหม่อมเบาๆ ให้เหมือนเป็นกําาลังใจเล็กๆ น้อยๆ ก่อนที่แอมจะไปสอบ
สาํา หรบั แอม คณุ ปไู่ มเ่ พยี งเปน็ ผใู้ หญใ่ นบา้ น แตย่ งั เปน็ ตน้ แบบในการดาํา เนนิ ชวี ติ ในหลายๆ ดา้ นใน ช่วงเวลาที่ได้ใกล้ชิดคุณปู่ แอมได้เรียนรู้ และซึมซับหลายๆ สิ่งหลายๆ อย่าง โดยเฉพาะการเป็นคนที่ ดีต่อสังคมและการใช้ชีวิตอย่างมีคุณค่า สิ่งเหล่านี้คือส่ิงที่คุณปู่เน้นย้ําาและปลูกฝังกับแอมเสมอ “ไม่ ว่าเราจะทําาอะไร ส่ิงสําาคัญที่สุด คือ การยึดม่ันในความดี
เพราะนั่นคือ ส่ิงท่ีจะทําาให้เรายืนได้อย่างมั่นคงและใช้ชีวิตได้อย่างสง่างามด้วยความ ภาคภูมิใจ” และคุณปู่เอง ก็เป็นแบบนั้นมาตลอด เลือกทําาในส่ิงที่ถูกต้อง ยึดม่ันในความดี มีระเบียบ วินัยในทุกๆ เรื่องของชีวิต
แตใ่ นขณะเดยี วกนั ....คณุ ปกู่ เ็ ปน็ คนทมี่ อี ารมณข์ นั และมกั จะทําาใหค้ นรอบขา้ งยมิ้ แยม้ ไดเ้ สมอ และในบางครั้งคุณปู่ก็มักจะร้องเพลงสุนทราภรณ์ให้ทุกคนฟัง เป็นมุมท่ีน่ารักอีกมุมหน่ึงของคุณปู่ ทีเดียว ไม่ว่าจะไปที่ไหน หรือได้พบเจอใคร ทุกคนต่างพูดเป็นเสียงเดียวกันว่า ‘คุณปู่ของแอมเท่มาก เท่แบบไม่มีใครเหมือน’ แต่สําาหรับแอม ส่ิงท่ีภูมิใจที่สุดท่ีได้เกิดมาเป็นหลานของคุณปู่ ไม่ใช่เพราะ คุณปู่เป็นคนที่เก่งที่สุดหรือเท่ที่สุด แต่เพราะคุณปู่ของแอมเป็น ‘คนดี’ และเป็นต้นแบบท่ีเเอม จะยึดถือในการดําาเนินชีวิตต่อไป แม้ช่วงหลังน้ี เราไม่ได้พูดคุยอะไรกันมากนัก แต่อยากบอกว่า แอมรักคุณปู่สุดหัวใจต้ังแต่วันที่คุณปู่ไม่อยู่ ไม่มีวันไหนเลยที่แอมไม่คิดถึง แอมเคยบอกกับคุณปู่ว่า “อยู่กับแอมไปอีก 100 ปีเลยนะ” แล้วก็พูดต่อว่า “ง้ัน 200 ปีไปเลย! ” ตอนนั้นคุณปู่ย้ิมแล้วพูดกับ แอมวา่ “ความตายเปน็ เรอื่ งธรรมดา” ในวนั นนั้ แอมเพยี งแคร่ สู้ กึ วา่ อยากใหค้ ณุ ปอู่ ยกู่ บั แอมไปใหน้ าน ท่ีสุดเท่าท่ีจะนานได้ แต่วันน้ี แอมได้เข้าใจเเล้วว่า เวลา...ไม่เคยประนีประนอมกับใครเลย หากแอม มโี อกาสไดข้ อพรสกั หนงึ่ ขอ้ แอมคงเลอื กทจี่ ะขอเวลา...ขอใหม้ เี วลาอยกู่ บั คณุ ปใู่ หน้ านกวา่ นอี้ กี สกั นดิ
อยากให้วันน้ีเป็นเพียงเเค่ความฝัน แต่ความเป็นจริง คือ สิ่งท่ีแอมต้องเรียนรู้และยอมรับ ถึงแม้เวลาจะไม่เคยหยุดรอใคร
แตอ่ ยา่ งนอ้ ย แอมกอ็ ยากขอบคณุ “เวลา” ทใี่ หโ้ อกาสแอมไดใ้ ชเ้ วลาทม่ี คี า่ กบั คณุ ปู่ ขอบคณุ สําาหรับอ้อมกอดท่ีอบอุ่นขอบคุณสําาหรับทุกคําาอวยพรท่ีมอบให้ ขอบคุณท่ีทําาให้แอมได้สัมผัสกับ ความรกั ทไี่ มม่ เี งอื่ นไข เเละขอบคณุ ในทกุ ความโชคดที ที่ ําาใหเ้ เอมไดเ้ กดิ มาเปน็ “หลานของคณุ ปวู่ รี ะ” เทา่ นกี้ เ็ พยี งพอสําาหรบั แอมแลว้ เพราะสงิ่ ทคี่ ณุ ปไู่ ดส้ รา้ งไวเ้ ปรยี บเสมอื นตน้ ไมต้ น้ หนงึ่ ทคี่ ณุ ปไู่ ดป้ ลกู และดูแลมาด้วยความตั้งใจท่ีดี รดนํา้าด้วยความรัก บําารุงด้วยความม่ันคง และหล่อเลี้ยงด้วยความดี จนวันนี้ต้นไม้ต้นนั้นเติบโต แข็งแรง และแผ่ร่มเงาให้พวกเราได้อยู่อย่างร่มเย็น
64