Page 52 - MAKSİMUM BİZ | SAYI 53 | TEMMUZ 2022

K e ş i f
asfalt köy yolundan yürüyoruz.
Hızırşah’ı geçtikten sonra kısa bir
kahve ve çikolata molası verdik.
Manzaramız, zaman zaman bir
vadi içerisinde ormanlık alanlar,
zaman zaman da heybetli kayalar
oluyor. Arada kısa molalar verip,
kırmızı beyaz işaretleri takip ettik.
Rota işaretlemeleri çok iyi ve sık
yapılmış. Bu nedenle işaretleri
kaçırma gibi bir durumunuz
olmuyor. Akşam üzeri saat 4 gibi
Domuzçukuru’na vardık.
Domuzçukuru’na yalnızca
yürüyerek veya tekne ile ulaşım
mümkün. Araç ile ulaşım
bulunmadığı için de hâlâ çok
güzel bir koy. Bu koyda internet
çekmiyor, telefon da çok kısıtlı bir
yerinde çekiyor. Bu koyun yarısı
şahıslara diğer yarısı ise kamuya
ait. Koyda bulunan tesis, 90’lı
yılların başında çıplaklar kampı,
daha sonra da otel ve yatlar için
eğlence mekânı olarak kullanılmış.
2000 yılında ise faaliyetine son
vermiş.
Kamp alanımızı kamuya açık olan
alana kurduk. Ertesi gün sabah
6 gibi uyanıp kampımızı toplayıp
yola çıktık. İrili ufaklı 7-8 koya inip
çıktık. Ulaşıma kapalı bu alanlarda,
dalgaların kıyıya vurduğu çöpler
nedeniyle her yer çöp doluydu.
Plastik sandalyeler, ayakkabılar,
yatlar için tasarlanmış mini
buzdolapları…
Aklınızın ucundan bile
geçmeyecek her türlü çöple,
50 | maksimumbiz
koylar ağzına kadar doluydu.
Çöplerin üzerinden yürümek
zorunda kaldık. Bir çöpü çöp
kutusuna attığımızda vicdanımız
rahatlasa da aslında asıl serüven
çöpe atıldıktan sonra başlıyor ve
insanların hiç gitmediği doğal
ortamlarda bile durum gerçekten
içler acısı…
Bu rota boyunca en zorlayıcı
kısmı deniz seviyesinden yaklaşık
600 -700 metre çok dik bir
irtifaya çıkıp Kızıldağ’a doğru
tırmandığımız bölümdü. Patika
çok dik bir şekilde açılmıştı. Kamp
yükü ile birlikte dizlere ve bele çok
fazla yük veriyordu. Bastonsuz