Page 143 - MESNEVİ - 1.CİLT

Elçinin emîrülmü’minin Ömer’i – tanrı ondan razı olsun – bir ağaç altında uyur bulması
!
Hurma ağacının dibinde, halktan ayrılmış, yapayalnız, gölgelikte uyuyan Tanrı gölgesini gör” dedi.
!
1415. Elçi oraya gelip uzakta durdu. Ömer’i görünce titremeye başladı.
!
O uyuyandan elçiye bir heybet, gönlüne hoş bir hal geldi.
!
Muhabbet ve heybet birbirinin zıttı iken gönlünde bu iki zıttın birleştiğini gördü.
!
Kendi kendine “Ben nice Padişahlar gördüm; büyük sultanların makbulü oldum.
!
Onlardan korkmaz, ürkmezdim. Bu adamın heybeti aklımı başımdan aldı.
!
1420. Aslanlar, kaplanlar bulunan ormanlara daldım, yüzümün rengi bile kaçmadı.
!
Birçok savaşlarda bulundum; savaş başlayınca
!
Bir hayli ağır yaralar aldım, düşmanları ağır bir surette yaraladım. Bütün bu ahvalde kalbim, diğerlerinden daha kuvvetli idi.
Bu adam silâhsız, kuru yerde yatıyor; benim yedi âzam tir tir titremekte; bu ne?
!
Bu heybet Hak’tan halktan değil; bu heybet, şu abalı adamdan gelmiyor” dedi.
!
1425. Bir kişi Hak’tan korkup takva yolunu tuttu mu: cin olsun, insan olsun, onu kim görse korkar.