Page 15 - ANTILL DGB

Achtergrond Mario Marchena (midden). FOTO ZEEVERKENNERIJ MGR. VERRIETGROEP 1961 Mario Marchena Mario Marchena was één met het water. Hij hield van Curaçao, en wilde zijn ken- nis van het water graag over- dragen op de gemeenschap. Hij vond het ook heel be- langrijk om als persoon te kijken naar je waarden, nor- men en doorzettingsvermo- gen. Die aspecten
15 leerproces er luisterde. hij wel
Een zeeverkenner ben je voor altijd’

De vereniging heeft veel boten tot haar beschikking. maakt tot wat zij nu is. De eerste klas toetsen, maar ook hogere is natuurlijk Mario, de oprich- functies. Zo kun je voor een lan- ter. De tweede is de man van Annelies, Jan Ackermans. Op veel van de bekers die het hou- ten clubhuis nu sieren staat zijn Om rond te komen maakt de naam. ,,Hij heeft een grote im

Maandag 16 december 2019 was zo veel animo voor, dat ge- lijk twintig jongeren zich aan- gere tijd blijven. meldden.” Nu bestaat de hele club uit zo Invloed ongeveer 100 kinderen plus de staf. De contributie staat al jaren vereniging veel op 15 gulden per maand, en daar is een reden voor. ,,We wil- len graag iedereen kunnen be- trekken bij de vereniging. Arm en rijk, zo horen de v

Antilliaans Dagblad gevende alleen aan wal. ,,We zijn een vriend verloren”, deelt hij de groep op een verlaten strand mee. ,,Laten wij allen lopen komt de groep terug in de stad, met één man minder. ,,Zijn li- chaam is pas na drie dagen ge- vonden, en ik mocht niet naar de begrafenis. Zijn vader had gedreigd om ons om het leven te brengen”, sluit Casimiri af. ,,Het heeft mij altij
Het pand van de vereniging leefde op tijdens het feest. bidden.” Na een uur Maar daan.” menten op.” Verandering kreeg naantal ring in brengen.

Maandag 16 december 2019 vrijdag besloten we met een paar oudejaars een stuk te gaan zeilen, en ik ging mee”, vertelt Pedro Casimiri. Hij was toen elf. ,,Het stormde die dag heel erg. Veel andere clubs mochten niet uitvaren, maar wij gingen toch het water op.” Een van de jongens die die leden zich dag meegaan is de zeventienja- rige Jan Lindveld. Hij kan niet zwemmen, en normaliter

Antilliaans Dagblad Gezellige drukte alom bij het Spaanse Water in het weekend van 23 november; de zee- verkennerij vierde namelijk haar 70-jarige bestaan! Eigenlijk een scoutingvereniging maar dan op het water, zo moet je deze club zien. Sinds de oprichting in 1949 is er veel gebeurd. De zeeverkenners hebben hun dalen gekend, maar vooral veel mooie Door Matthijs Vergeer zijn. Zijn vader is in 2008 over-

pieken.
verschillende boten, groot en klein, en zelfs een breed vlot. Gezelligheid alom, als groepjes kinderen na de openingscere- monie met scheepjes het water op trekken. Zeventig jaar Veel van de bezoekers kenden elkaar al. ,,Het is echt een ding, als je zeeverkenner bent”, legt Pien Ackermans, langdurig lid van de vereniging, uit. ,,Zo van, hey, jij hebt hier

De zeeverkenners tijdens de openingsceremonie van het feest. FOTO’S MATTHIJS VERGEER

lijk terug te zien. ,,Op de plaats rust!”, galmde het door het klei- ne maar knusse gebouwtje van de verkennerij. De actieve le- den, allemaal in uniform, meld- den zich op het strandje. Hier vormden ze een keurig vier- kant, waarbij de vlag werd gesa- korte aantal een lueerd. Na maar krachtige toespraken - de menigte stond namelijk, zoals een van de aanwezi

heb- eeverkenners ben veel verhalen, dat is zeker. Maar er is één uitspraak die je steevast hoort Gebouw meer dan een houten kist, van het soort dat je in de jaren vijftig kon kopen om te verhuizen. In 1952, drie jaar na de oprichting van de vereni- ging, verhuist de groep jongens naar de huidige locatie. Hier werd een houten pandje gebouwd, dat in 1954 af

Achtergrond Z als je met een seniorlid van de club praat. ,,Als je er eenmaal bij hoort, ben je voor altijd een zeeverkenner.” Het grote feest was een soort van reünie. Veel huidige en oud-leden kwamen opdagen, en het gros van de me- nigte kende elkaar. Waar je ook stond, de verhalen van de oude dag hoorde je over het hele ter- rein. ,,Ik ben nu directeur, en dat is m

14 ‘