Page 83 - ยกเลิกอายุ
P. 83
๑๐ กรกฎาคม ๒๕๖๐ • 81 ไกลเหมอื นสดุ ขอบโลก เพราะถนนหนทางระยะทางทไี่ ป
โรงเรียน เปล่าเปลี่ยว อ้างว้างแทบจะไม่มีคนอยู่
อาคารหลังเดียวของโรงเรียนเป็นตึกใหญ่ ๒ ชนั้ มบี นั ไดเวยี นขนึ้ ลง เขา้ ใจวา่ คงจะเปน็ โรงทหารเกา่ ตงั้ อยู่ กลางทุ่ง รายล้อมด้วยป่าละเมาะ ที่แยกออกมาจากถนน หลวงใหญ่เปน็ ถนนดนิ ลกู รงั มตี น้ สนเปน็ หยอ่ มๆสลบั กบั รั้วไม้ทอดยาวถึงหน้าโรงเรียน และเสาธงสูง
อาคารตกึ หลงั เดยี วนเี้ มอื่ แหงนคอขนึ้ มองจะเหน็ ปา้ ยใหญช่ อื่ โรงเรยี นวงั ไกลกงั วลตดิ อยพู่ รอ้ มดว้ ยตรามงกฎุ นักเรียนยุคผมการศึกษาของชาติไม่ยุ่งยาก ซับซ้อน ทุกอย่างดูเป็นธรรมชาติและผสานกลมกลืนกัน อยา่ งเรยี บงา่ ย นบั ตงั้ แตค่ รู นกั เรยี น จนถงึ แมค่ า้ โรงอาหาร และภารโรงทา ความสะอาด ความขดั แยง้ มนี อ้ ย โรงเรยี น
ส่วนใหญ่ จึงสะอาดและเป็นสุข
เรามแี ตค่ า วา่ ครู ยงั ไมม่ อี าจารย์ เชา้ รอ้ งเพลงชาติ
ยนื เคารพธงชาติ ฟงั โอวาทประจา วนั ของครเู สรจ็ แลว้ กเ็ ดนิ แถวเข้าห้องเรียน สวดมนต์กราบพระไหว้ครูประจาชั้น หลงั จากนนั้ กเ็ รยี นหนงั สอื แตล่ ะวชิ าไปเรอื่ ยๆ จนกระทงั่ เสียงระฆังดังขึ้นพักเที่ยง และอีกครั้งเมื่อโรงเรียนเลิก
ครูที่สอนเราส่วนใหญ่ไม่ค่อยจะมีคุณวุฒิสูงส่ง ยกเว้นว่าหัวใจที่ทุ่มเทเสียสละ และวางตนกับนักเรียน
