Page 887 - osoole-kafi-j2

‫َﻋ ﱢﻨﯽ‬

‫اﺑﻮ ﺳـﻌﯿﺪ ﻏﺎﻧﻢ ﻫﻨﺪي ﮔﻮﯾﺪ‪ :‬ﻣﻦ در ﯾﮑﯽ از ﺷـﻬﺮﻫﺎي ﻫﻨﺪوﺳﺘﺎن ﮐﻪ ﺑﮑﺸﻤﯿﺮ داﺧﻠﻪ ))‪ ((28‬ﻣﻌﺮوﻓﺴﺖ ﺑﻮدم و رﻓﻘﺎﺋﯽ داﺷـﺘﻢ ﮐﻪ‬
‫ﮐﺮﺳـﯽ ﻧﺸـﯿﻦ دﺳﺖ راﺳﺖ ﺳـﻠﻄﺎن ﺑﻮدﻧﺪ‪ ،‬آﻧﻬﺎ ‪ 40‬ﻣﺮد ﺑﻮدﻧـﺪ‪ .‬ﻫﻤﮕﯽ ﭼﻬـﺎر ﮐﺘـﺎب ﻣﻌﺮوف ‪ :‬ﺗﻮرات ‪ ،‬اﻧﺠﯿـﻞ ‪ ،‬زﺑﻮر‪ ،‬ﺻـﺤﻒ‬
‫اﺑﺮاﻫﯿﻢ را ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ ﻣﯽ ﮐﺮدﻧﺪ‪ ،‬ﻣﻦ و آﻧﻬﺎ ﻣﯿﺎن ﻣﺮدم ﻗﻀﺎوت ﻣﯽ ﮐﺮدﯾﻢ و ﻣﺴﺎﺋﻞ دﯾﻨﺸﺎن را ﺑﻪ آﻧﻬﺎ ﺗﻌﻠﯿﻢ ﻧﻤﻮده ‪ ،‬راﺟﻊ ﺑﻪ ﺣﻼل و‬
‫ﺣﺮاﻣﺸﺎن ﻓﺘﻮي ﻣﯽ دادﯾﻢ و ﺧﻮد ﺳﻠﻄﺎن و ﻣﺮدم دﯾﮕﺮ‪ ،‬در اﯾﻦ اﻣﻮر ﺑﻤﺎ رو ﻣﯽ آوردﻧﺪ‪ ،‬روزي ﻧﺎم رﺳﻮل ﺧﺪا را ﻣﻄﺮح ﮐﺮدﯾﻢ و‬
‫ﮔﻔﺘﯿﻢ ‪ :‬اﯾﻦ ﭘﯿﻐﻤﺒﺮي ﮐﻪ ﻧـﺎﻣﺶ در ﮐﺘﺐ اﺳﺖ ‪ ،‬ﻣﺎ از وﺿـﻌﺶ اﻃﻼع ﻧـﺪارﯾﻢ ‪ ،‬ﻻزﻣﺴﺖ در اﯾﻦ ﺑﺎره ﺟﺴـﺘﺠﻮ ﮐﻨﯿﻢ و ﺑﻪ دﻧﺒﺎﻟﺶ‬
‫ﺑﺮوﯾﻢ ‪ ،‬ﻫﻤﮕﯽ راءي دادﻧـﺪ و ﺗﻮاﻓﻖ ﮐﺮدﻧـﺪ ﮐﻪ ﻣﻦ ﺑﯿﺮون روم و در ﺟﺴـﺘﺠﻮي اﯾﻦ اﻣﺮ ﺑﺎﺷﻢ ‪ ،‬ﻟـﺬا ﻣﻦ از ﮐﺸـﻤﯿﺮ ﺑﯿﺮون آﻣﺪم و‬
‫ﭘﻮل ﺑﺴـﯿﺎري ﻫﻤﺮاه داﺷﺘﻢ ‪ 12 ،‬ﻣـﺎه راه رﻓﺘﻢ ﺗـﺎ ﻧﺰدﯾـﮏ ﮐﺎﺑﻞ رﺳـﯿﺪم ‪ ،‬ﻣﺮدﻣﯽ ﺗﺮك ﺳـﺮ راه ﺑﺮ ﻣﻦ ﮔﺮﻓﺘﻨـﺪ و ﭘﻮﻟﻢ را ﺑﺮدﻧـﺪ و‬
‫ﺟﺮاﺣﺎت ﺳـﺨﺘﯽ ﺑﻪ ﻣﻦ زدﻧﺪ و و ﺑﻪ ﺷـﻬﺮ ﮐﺎﺑﻠﻢ ﺑﺮدﻧﺪ‪ .‬ﺳﻠﻄﺎن آﻧﺠﺎ ﭼﻮن ﮔﺰارش ﻣﺮا داﻧﺴﺖ ‪ ،‬ﺑﺸﻬﺮ ﺑﻠﺨﻢ ﻓﺮﺳﺘﺎد و ﺳﻠﻄﺎن آﻧﺠﺎ‬
‫در آن زﻣﺎن ‪ ،‬داوود ﺑﻦ ﻋﺒﺎس ﺑﻦ اﺑﯽ اﺳﻮد ﺑﻮد‪ ،‬درﺑﺎره ﻣﻦ ﺑﻪ او ﺧﺒﺮ دادﻧﺪ ﮐﻪ ‪ :‬ﻣﻦ از ﻫﻨﺪوﺳﺘﺎن ﺑﺠﺴﺘﺠﻮي دﯾﻦ ﺑﯿﺮون آﻣﺪه و‬

‫زﺑﺎن ﻓﺎرﺳﯽ را آﻣﻮﺧﺘﻪ ام و ﺑﺎ ﻓﻘﻬﺎء و ﻣﺘﮑﻠﻤﯿﻦ ﻣﺒﺎﺣﺜﻪ ﮐﺮده ام ‪.‬‬

‫داود ﺑﻦ ﻋﺒﺎس دﻧﺒﺎﻟﻢ ﻓﺮﺳﺘﺎد و ﻣﺮا در ﻣﺠﻠﺲ ﺧﻮد اﺣﻀﺎر ﮐﺮد‪ :‬و داﻧﺸﻤﻨﺪان را ﮔﺮد آورد ﺗﺎ ﺑﺎ ﻣﻦ‬