Page 982 - osoole-kafi-j2

‫ﻣـﺎ ﺧﻮد را ﺑﻪ ﺟﻤـﺎﻋﺘﯽ ﮐﻪ در اﻧﺘﻈـﺎر اﺟﺎزه اﻣﺎم ﺻﺎدق ﻋﻠﯿﻪ اﻟﺴـﻼم ﻧﺸﺴـﺘﻪ ﺑﻮدﻧـﺪ‪ ،‬رﺳﺎﻧﯿـﺪ و ﺑﺂﻧﻬﺎ ﮔﻔﺖ ‪ :‬ﻋﺒـﺪاﻟﻌﺰﯾﺰ ﺑﻦ ﻧﺎﻓﻊ ﺑﻪ‬
‫ﻣﻘﺼﻮدي رﺳـﯿﺪ ﮐﻪ ﻫﺮﮔﺰ ﮐﺴـﯽ ﻣﺎﻧﻨـﺪ او ﺑـﺪان ﻧﺮﺳـﯿﺪه اﺳﺖ ‪ ،‬ﺑﻪ او ﮔﻔﺘﻨـﺪ‪ :‬ﭼﻪ ﺑﻮد؟ او ﺑﺮاي آﻧﻬـﺎ ﺗﻮﺿـﯿﺢ داد‪ .‬ﺳـﭙﺲ دو ﻧﻔﺮ‬
‫ﺑﺮﺧﺎﺳﺘﻨﺪ و ﺧﺪﻣﺖ ﺣﻀﺮت رﺳﯿﺪﻧﺪ ﯾﮑﯽ از آن دو ﻋﺮض ﮐﺮد‪ :‬ﻗﺮﺑﺎﻧﺖ ﮔﺮدم ‪ ،‬ﭘﺪر ﻣﻦ از اﺳﯿﺮان ﺑﻨﯽ اﻣﯿﻪ ﺑﻮده و ﺷﻤﺎ ﻣﯽ داﻧﯿﺪ‬
‫ﮐﻪ ﺑﻨﯽ اﻣﯿﻪ ﭼﻨﯿﻦ ﺣﻘﯽ ﻧﺪاﺷـﺘﻨﺪ‪ ،‬ﻧﻪ ﮐﻢ و ﻧﻪ زﯾـﺎد و ﻣﻦ دوﺳﺖ دارم ﮐﻪ ﺷـﻤﺎ ﻣﺮا در ﺣﻠﯿﺖ ﻗﺮار دﻫﯽ ‪ ،‬ﻓﺮﻣـﻮد‪ :‬ﻣﮕﺮ اﯾﻦ ﮐـﺎر ﺑﺎ‬
‫ﻣﺎﺳﺖ ؟! ﻣﺎ ﭼﻨﯿﻦ ﺣﻘﯽ ﻧـﺪارﯾﻢ ‪ ،‬ﻣﺎ ﻧﻤﯽ ﺗﻮاﻧﯿﻢ ﭼﯿﺰي را ﺣﻼل ﮐﻨﯿﻢ و ﻧﻪ ﭼﯿﺰي را ﺣﺮام ﻧﻤﺎﺋﯿﻢ ‪ ،‬آن دو ﻣﺮد ﺑﯿﺮون رﻓﺘﻨـﺪ و اﻣﺎم‬
‫ﺻﺎدق ﻋﻠﯿﻪ اﻟﺴـﻼم ﺧﺸﻤﮕﯿﻦ ﺷﺪ‪ ،‬در آن ﺷﺐ ﻫﺮ ﮐﺲ ﺧﺪﻣﺘﺶ رﺳﯿﺪ‪ ،‬ﭘﯿﺶ از آﻧﮑﻪ ﭼﯿﺰي ﺑﭙﺮﺳﺪ‪ ،‬ﻣﯽ ﻓﺮﻣﻮد‪ :‬از ﻓﻼﻧﯽ ﺗﻌﺠﺐ‬
‫ﻧﻤﯽ ﮐﻨﯿـﺪ؟ ﻧﺰد ﻣﻦ ﻣﯽ آﯾـﺪ و از ﮐﺎري ﮐﻪ ﺑﻨﯽ اﻣﯿﻪ ﮐﺮده اﻧﺪ ﺣﻠﯿﺖ ﻣﯽ ﺧﻮاﻫﺪ!! ﺧﯿﺎل ﻣﯽ ﮐﻨﺪ اﯾﻦ ﮐﺎر ﺑﻪ دﺳﺖ ﻣﺎﺳﺖ ‪ ،‬و در‬

‫آن ﺷﺐ ﺟﺰ دو ﻧﻔﺮ اول ﻫﯿﭻ ﮐﺲ ﺳﻮدي ﻧﺒﺮد‪ ،‬ﺗﻨﻬﺎ آن دو ﻧﻔﺮ ﺑﻪ ﻣﻄﻠﺐ ﺧﻮد رﺳﯿﺪﻧﺪ‪.‬‬

‫َأ‪ْ6‬د‪ِ1‬ر‪-‬يَﻋﻠُِﺟﱡ ِﻌﯽﻠْﺑْ ُُﻦﺖ ِﻓإِﺑََْﺪﺮاا ِﻫَﯿ َكﻢ َﻗﺎَﻋ َلْﻦ ِﻣَأﺑِْﯿﻦ ِﻪﻗَِﺒ َﻋِﻞِﻦ ُاﺧﺑُْﻤِﻦِﺴ َﻨَﻣﺎ ْﺤَأﺒُ ْﻫﻮ َﻞٍباﻟَْﺒَﻋﯿْ ِْﻦﺖ ُِإﺿـﻟﱠﺎَﺮﯾِْﺷﯿ ٍَﻌ َﺘﺲ َﻨاﺎﻟْاُﻟْﮑَﺄَﻨﺎْﻃ َﯿِﺳﺒِـﯿ ﱢَﯽﻦ َﻗَﻓﺎِﺈﻧﱠَلُﻪ َﻗﻣُﺎ ََﺤل ﱠﻠ َأٌﺑُﻞﻮﻟَ ُﻬَﻋﺒْْﻢ ِﺪﻟِاِﻤﻟﯿﱠﻠَﻠِﻪﺎ ِدعِﻫ ِْﻣﻢ ْﻦ َأﯾْ َﻦ َد َﺧ َﻞ َﻋ َﻠﯽ اﻟ ﱠﻨﺎ ِس اﻟ ﱢﺰﻧَﺎ ﻗُﻠْ ُﺖ ﻟَﺎ‬

‫اﺻﻮل ﮐﺎﻓﯽ ﺟﻠﺪ ‪ 2‬ﺻﻔﺤﻪ ‪ 502‬رواﯾﺖ ‪16‬‬

‫ﻗﺴﻤﺖ دوم‬

‫ﺿﺮﯾﺲ ﮐﻨﺎﺳﯽ ﮔﻮﯾﺪ‪ :‬اﻣﺎم ﺻﺎدق ﻋﻠﯿﻪ اﻟﺴﻼم ﻓﺮﻣﻮد‪ :‬از‬