Page 13 - ASEAN-Thai.indd
P. 13
๒. ทรัพยากรนา แลิะการใชน้ า ในภมู ภิ าคอาเซย่ น
๒.๑ ภาพรวมของทรัพยากรนาในอาเซ่ยน
ภมู ภิ าค้อาเซียี นมค้ี ว่ามห้ลากห้ลายและอดุ มส่มบรู ณ์ด์ า้ นทรพั ยากรนา้ ซีง่ มค้ี ว่ามส่า้ ค้ญั อยา่ งยงิ ต่อ่ โค้รงส่รา้ งพนื ฐาน ทางเศัรษฐกจัิ ส่งั ค้ม และส่ิงแว่ดลอ้ มของภมู ภิ าค้ แห้ลง่ ทรพั ยากรนา้ ห้ลกั ไดแ้ ก่ นา้ ผู้ว่ิ ดนิ จัากแมน่ า้ และทะเลส่าบ แห้ลง่ นา้ ใต่ด้ นิ และระบบนิเว่ศัชายฝั่งทะเล ซี่งล้ว่นมีบทบาทส่้าค้ัญในการรองรับกิจักรรมทางเศัรษฐกิจั อาทิ การเกษต่ร อุต่ส่าห้กรรม และการใช้น้าในค้รัว่เรือน ต่ลอดจันส่นับส่นุนค้ว่ามห้ลากห้ลายทางชีว่ภาพทีเป็นเอกลักษณ์์ของภูมิภาค้
นาผิวดิน
แมน่ า้ ส่ายส่า้ ค้ญั เชน่ แมน่ า โขง ซีง่ ไห้ลผู้า่ น ส่ปป. ลาว่ ไทย กมั พชู า และเว่ยี ดนาม มบี ทบาทห้ลกั ในการจัดั ส่รรนา้ เพือการชลประทาน การประมง และการผู้ลิต่ไฟฟ้าจัากพลังน้า เช่นเดียว่กับแม่นาเจ้าพระยาในไทย และแม่นาแดงในเว่ียดนาม ซี่งมีค้ว่ามส่้าค้ัญต่่อการใช้น้าเพือการเกษต่รและอุปโภค้บริโภค้ อย่างไรก็ต่าม แม่น้าส่ายห้ลักเห้ล่านีก้าลังเผู้ชิญกับแรงกดดัน ทีเพิมข่นอย่างต่่อเนืองจัากปัญห้ามลพิษ การใช้น้าเกินศัักยภาพ และการพัฒนาโค้รงการเขือนพลังน้า
นาใต้ดิน
น้าใต่้ดินมีบทบาทส่้าค้ัญ โดยเฉพาะในพืนทีชนบท ซี่งมักใช้เป็นแห้ล่งน้าดืมและน้าเพือการเกษต่ร ส่้าห้รับ อินโดน่เซ่ยและฟิลิิปีปีินส์ น้าใต่้ดินค้ิดเป็นส่ัดส่่ว่นของการใช้น้าในค้รัว่เรือนสู่งถ่่งร้อยละ ๖๐ อย่างไรก็ต่าม การใช้น้าใต่้ดิน เกินศัักยภาพการรองรับ โดยเฉพาะในเขต่เมืองในกร๊งเทพมหานคร และนครโฮจิมินห์ ได้ก่อให้้เกิดปัญห้าดินทรุดและการรุกล้า ของน้าเค้็มในชันน้าใต่้ดิน ซี่งส่่งผู้ลกระทบต่่อเส่ถ่ียรภาพของแห้ล่งน้าในระยะยาว่
ทรัพยากรทางทะเลิแลิะชายฝั่ง
ชายฝั่งทะเลของอาเซีียนค้รอบค้ลุมระบบนิเว่ศัทีส่้าค้ัญ เช่น ป่าชายเลนและแนว่ปะการัง อินโดน่เซ่ย ฟิลิิปีปีินส์ และเวย่ ดนาม ต่า่ งพง่ พาพนื ทชี ายฝง่ั ทะเลในดา้ นการประมง การทอ่ งเทยี ว่ และใชเ้ ปน็ แนว่ปอ้ งกนั พายตุ่ ามธีรรมชาต่ิ ต่ว่ั อยา่ งเชน่ ป่าชายเลนในพืนทีส่ามเห้ลียมปากแม่น้าโขงท้าห้น้าทีเป็นแนว่ป้องกันน้าท่ว่มทีส่้าค้ัญ ซี่งก้าลังเผู้ชิญกับภัยคุ้กค้ามจัากการต่ัดไม้ ท้าลายป่าและระดับน้าทะเลทีเพิมสู่งข่น
๒.๒ ความแปีรปีรวนของปีริมาณนา
ปริมาณ์น้าในภูมิภาค้อาเซีียนมีค้ว่ามแปรปรว่นทังในเชิงภูมิศัาส่ต่ร์และต่ามฤดูกาล ซี่งส่่งผู้ลต่่อค้ว่ามส่ามารถ่ ในการจััดส่รรน้าให้้มีประส่ิทธีิภาพเพือรองรับค้ว่ามต่้องการในภาค้ส่่ว่นต่่าง ๆ
ความแปีรปีรวนตามฤดูกาลิ
ประเทศัส่มาชกิ อาเซียี นประส่บกบั ฤดฝู นและฤดแู ลง้ ทีแ ต่กต่า่ งกนั อยา่ งชดั เจัน เมย่ นมาและเวย่ ดนามไดเ้ ผู้ชญิ กบั ภาว่ะขาดแค้ลนน้าในฤดูแล้ง ขณ์ะทีไทยและมาเลิเซ่ยประส่บปัญห้าน้าท่ว่มจัากฝนต่ามฤดูกาล อีกทังปริมาณ์ฝนก็ยังมี การกระจัายต่ัว่ไม่ส่ม้าเส่มอ เช่น พืนทีส่ามเห้ลียมปากแม่น้าโขงมีน้าอุดมส่มบูรณ์์ ในขณ์ะทีต่อนเห้นือของ สปีปี. ลิาวเผู้ชิญกับ การขาดแค้ลนน้าในบางช่ว่งฤดูกาล
ผลิกระทบัจากการเปีลิ่ยนแปีลิงสภาพภูมิอากาศ
รูปแบบของฝนทีเปลียนแปลงไปจัากภาว่ะโลกร้อนส่่งผู้ลให้้ค้ว่ามแปรปรว่นทว่ีค้ว่ามรุนแรงมากยิงข่น ฟิลิิปีปีินส์ ต่อ้ งเผู้ชญิ กบั พายไุ ต่ฝ้ นุ่ และภยั แลง้ ทรี นุ แรงขน่ อยา่ งต่อ่ เนอื ง ส่ง่ ผู้ลกระทบโดยต่รงต่อ่ ค้ว่ามมนั ค้งดา้ นนา้ ในขณ์ะเดยี ว่กนั การเพมิ ขน่ ของระดับน้าทะเลได้คุ้กค้ามแห้ล่งน้าใต่้ดินในบริเว่ณ์สามเหลิ่ยมปีากแม่นาโขงของเว่ยดนามและพืนทีชายฝั่งของอินโดน่เซ่ย การรุกล้าของน้าเค้็มได้ลดค้ว่ามส่ามารถ่ในการใช้น้าจัืดของพืนทีเห้ล่านีลงอย่างมีนัยส่้าค้ัญ
11
กรอบแนวทางการอนุรักษ์ทรัพยากรน้ำาอาเซียน
