Page 39 - ชีวิตและงาน-2
P. 39
อาล้ยแด้่ทั้่านพื่ลอากาศเอก วั่ระ กิจจาทั้ร........
กาลเวลาผ่านไป วันเวลาที่ล่วงเลย วัฏจักรของสิ่งต่างๆ ที่เกิดขึ้นในโลกนี้ก็มีอันเปล่ียน ไปตามสภาพ วงจรชีวิตของคนเราก็เช่นกันที่ถือกําาเนิดมากจาก ธาตุดิน นํา้า ลม ไฟ เมื่อถึง กฎแห่งกรรมท่ีมีทั้งผู้ท่ีสร้างท้ังบุญกุศลและเวรกรรม สุดท้ายก็หนีไม่พ้นการลาจากคืนสู่สภาพเดิม ถือเป็นธรรมชาติของสิ่งมีชีวิตที่เกิดข้ึนมาในโลกนี้
อย่างไรก็ตาม ถึงแม้จะรู้อยู่แล้วว่า สักวันการจากไปของบุคคลที่เราได้รู้จักมักคุ้น ผูกพัน ด้วยทั้งความเคารพรัก นับถือและความใกล้ชิด เสมือนหนึ่งเป็นผู้มีพระคุณในครอบครัวเดียวกัน ก็นําามาซ่ึงความเสียใจ เพราะอาลัยในคุณงาม ความดี ที่บุคคลผู้น้ัน ปรากฏเป็นท่ียอมรับ ในสังคม
ส่ิงท่ีผมได้กล่าวมาในข้อความข้างต้นได้มาเกิดขึ้นกับตัวผมเอง เมื่อผมได้รับข่าว การถึงแก่อนิกรรมของท่าน พลอากาศเอก วีระ กิจจาทร อดีตกรรมการผู้อําานวยการใหญ่ บริษัทการบินไทย จําากัด เม่ือวันท่ี 25 กุมภาพันธ์ 2569 จากทีมงานในสมัยที่ปฏิบัติงานกับ ท่านพลอากาศเอก วีระ ฯ ซ่ึงข่าวน้ีก็เป็นเรื่องที่เรารู้สึกเสียใจเป็นอย่างยิ่งท่ีท่านได้จากเราไป แม้ได้รับรู้ว่า ท่านได้ประสบปัญหาเร่ืองสุขภาพตั้งแต่ติดโควิดในช่วง 3-4 ปีท่ีผ่านมา แล้วก็ตาม และการจากไปของท่านในคร้ังน้ีได้นําามาซึ่งความเสียใจกับบุคคลทุกวงการที่เคยปฏิบัติงาน คุ้นเคยและได้รับความเมตตาจากท่านในการให้ความช่วยเหลือในเร่ืองต่างๆ ท้ังส้ิน
การจากไปของทา่ นเปน็ ความอาลยั ทท่ี ําาใหต้ วั ผมเอง ถงึ แมจ้ ะเปน็ เพยี งแคร่ ะยะเวลาเพยี ง ๕ ปี (2531-2536)ทป่ี ฏบิ ตั งิ านในตําาแหนง่ หวั หนา้ สําานกั งานกรรมการผอู้ ําานวยการใหญ่บรษิ ทั การบนิ ไทยฯ แมห้ ลงั จากทที่ า่ นเกษยี ณอายจุ าก บรษิ ทั ฯ แลว้ กต็ าม ความเคารพรกั และความผกู พนั ซงึ่ อยใู่ นกน้ บง้ึ ของหัวใจที่มีให้กับท่านนั้นยังไปมาหาสู่เยี่ยมเยียนท่านในโอกาสท่ีเหมาะสมเกือบแทบทุกปี
การรําาลึกถึงความหลังในความประทับใจและ มีท่านเป็นไอดอล (IDOL) ในการทําางาน (ปกตกิ ารพดู คยุ กบั ทา่ นเปน็ การสว่ นตวั ทมี งานจะเรยี กทา่ นวา่ “คณุ อา” ทา่ นกจ็ ะใชค้ ําาเรยี กตงั เองวา่ “อา” กับทีมงานด้วย น่ีคือความเป็นกันเองท่ีท่านให้กับทีมงาน) ในการท่ีผมได้ลาออกจาก กองทัพอากาศ มาปฏิบัติงานท่ีบริษัท การบินไทย ฯ เป็นเรื่องความใฝ่ฝันที่อยากมาปฏิบัติงานที่นี่ อาจจะเป็นเพราะความโชคดีที่ห้องทําางานของผมและท่านอยู่ใกล้กันก็จะเห็นท่านเดินทางไป-กลับ เพื่อไปเรียนรู้และเตรียมการเข้ารับตําาแหน่ง กรรมการผู้อําานวยการใหญ่ ประมาณ เกือบสองเดือน
ขณะที่ท่านกําาลังเดินทางกลับบ้านตอนเย็น ผมจึงตัดสินใจเข้าไปเรียนท่านว่า ผมขอมา ทําางานที่การบินไทยกับท่านได้ม้ัยครับ? ท่านหันหลังกลับมาพูดกับผมว่า “ขอไปดูก่อนนะว่า มีตําาแหน่งมั้ย” แล้วท่านก็เดินทางกลับบ้าน นี่คือคําาพูดสั้นๆ ท่ีได้รับ ผมเองก็คิดเพียงว่า ท่านคงรับปากเพียงไม่ให้เราเสียกําาลังใจ แต่แล้วเวลาผ่านไปประมาณกลางเดือนกันยายน 2531 ก่อนที่ท่านจะไปรับตําาแหน่งที่ การบินไทย ใน 3 ตุลาคม 2531 ท่านเรียกให้ผมเข้าพบแล้วบอก ว่า “จะลาออกเลยหรือขอยืมตัวจากกองทัพอากาศ” ผมจึงตัดสินใจทันทีว่า “ลาออกครับ” และ ท่านก็ไปพบกับผู้บังคับบัญชาของผม เพื่อพูดขอตัวผมไปทําางานกับท่านท่ีการบินไทย
39
