Page 151 - SEDEF - Hz.Mevlana'dan İnciler

!
!
Aşkta arzuyu bırak, arı, adı, sanı terket. Her iyiye altın gözü ile bak, ce- faya vefa, de...
Sevgili, çektiğim gamdan ötürü, elimin ucunu tutsa, artık benim için gökteki sidreden yere düşmek korkusu yoktur.”
!
Kim bizi iyilikle anarsa, o da cihanda iyilikle anılsın...
Bir kimse biri hakkında iyi derse, o iyilik, o hayırla anış, ona ait olur, ha- kikatte o övmeyi, o teşekkürü kendine eder.
Bu neye benzer?
Mesela bir adam, evinin etrafına gül reyhan diker, her bakışta gözünün önünde güllük ve reyhanlık görür, hep cennet içinde kalır...
Şuna buna iyi demeyi huy edinince ve bir kimsenin iyiliğiyle meşgul olunca, o kimse onun sevgilisi olur ve onu anınca, sevgilisini anmış olur. Sevgilisini anmak, gül ve gülistandır, güzel kokulu çiçeklerdir, reyhandır ve rahatlıktır...
Birinin fenalığını söyleyince, o kimse onun nazarında sevilmemiş olur. Onu anınca, hayali önüne gelir; yılan, akrep ve dikenlerin hep birarada gözünün önüne gelmesi gibi...
Şimdi mademki, gece ve gündüz gül, gülistan ve cennet bahçelerini göre- bileceksin, niçin dikenler ve yılanlar arasında kalıyorsun?...
Şimdi Tanrı velilerinin herkesi dost tutmaları ve iyi görmeleri başka bir şey için değil, kendileri içindi. Hoşlanmadıkları ve sevmedikleri hayal gözlerinin önüne gelmesin, diye böyle yaptılar.
İnsanların anılması ve hayallerinin göz önüne gelmesi tabiidir. Veliler in- sanları anmakta, hep sevilenin ve istenilenin hayali gözlerinin önüne gelmesine çalıştılar. Ta ki, sevilmeyenin verdiği tiksinme, yollarını karış- tırmasın...
Şu halde halk için, iyilik ve kötülükten her ne yaparsan, sana ait olur.
!
!
!151