Page 668 - osoole-kafi-j2

‫اََﻟﻋﺣﱠﻨﻠِﻠِﺒِﯿﱢﱡَﯽﻤﯽ َﺑْﻪ ِاﻦﻟاصﱠﻟﺴْ َُْﻌﻣﻤ ََِﻌﺪﮑﱠﻠﱠﯾ َِﻪﯽﺚَﻓ ََﻋأَ ﱠﺪﯾ َﻓْﺎﻦَﻌﻣـَُأﻪًﺎ ِِﺧإﻟَﻟَﯿﯿْﯿِْﻪَﻬَﺎﻣُﺲ َﻟَﺤ ُﱠﻪﻤﻟٍََﺪﺒ ٌَﻋﻦ َْﻓﻦَﺄﻟَُْدﻘـُرﺎ ُهْﺳ َأَﺑُﺖﻮﺑْ َِﻃـﻦﺎَأﻟِﺑِ ٍﯽﺐ َﻣَﻋﻨَْﻠ ُﺼﯽﻮﺛَـٍر ْﺪَﻋ ِ ْيﻦﻧَ َﻔْﻋﻠِِﺴﱢ ِﯽﻪ ﺑَﻓْـَِﺄﻦﻧْ ََﺰأﺑَِلﯽاﻟ ﱠﻠَﺣُﻪ ْﻤﻓَِﯿﺰ َِهﻪ ﻟََﻋَﺒﻨْـﻦًﺎ َأَﻓﺑَِﺮﯽَﺿﺑََﻊِـﺼﻣِﯿﻨْ ٍُﺮﻪ َأَﻋﱠﯾﺎْﻦﻣـًَأﺎﺑِ َﺣﯽﱠﺘ َﻋﺒﯽْ َِﺪو َﻗاَﻟ ﱠﻠﻊ ِﻪَأﺑُعﻮ َﻗَﻃﺎـ َﺎلﻟِﻟَ ٍﱠﻤﺐﺎ َﻋُوَﻠﻟِ َﺪﯽ‬
‫اﺻﻮل ﮐﺎﻓﯽ ﺟﻠﺪ ‪ 2‬ﺻﻔﺤﻪ ‪ 339‬رواﯾﺖ ‪27‬‬

‫و ﻓﺮﻣﻮد‪ :‬ﭼﻮن ﭘﯿﻐﻤﺒﺮ ﺻـﻠﯽ اﻟ ّﻠﻪ ﻋﻠﯿﻪ وآﻟﻪ ﻣﺘﻮﻟـﺪ ﺷـﺪ‪ ،‬ﭼﻨـﺪ روز ﺑﯽ ﺷـﯿﺮ ﺑﻮد )ﮔﻮﯾـﺎ ﻣـﺎدرش ﺑﯿﻤـﺎر ﺑﻮده ﯾﺎ ﺷـﯿﺮ ﻧﺪاﺷـﺘﻪ اﺳﺖ (‬
‫اﺑﻮﻃﺎﻟﺐ آن ﺣﻀـﺮت را ﺑﻪ ﺳـﯿﻨﻪ ﺧﻮد اﻓﮑﻨـﺪ‪ ،‬ﺧﺪا در ﺳـﯿﻨﻪ او ﺷـﯿﺮ ﺟﺎري ﺳﺎﺧﺖ و ﺗﺎ ﭼﻨﺪ روز ﭘﯿﻐﻤﺒﺮ از آن ﺷـﯿﺮ ﻣﯽ ﺧﻮرد‪ ،‬ﺗﺎ‬

‫آﻧﮕﺎه ﮐﻪ اﺑﻮﻃﺎﻟﺐ ﺣﻠﯿﻤﻪ ﺳﻌﺪﯾﻪ را ﭘﯿﺪا ﮐﺮد و ﭘﯿﻐﻤﺒﺮ را ﺑﺎو داد‪.‬‬

‫ﺷﺮح‬

‫اﯾﻦ رواﯾﺖ از ﻟﺤﺎظ ﺳﻨﺪ ﺿﻌﯿﻒ و ﻏﯿﺮ ﻗﺎﺑﻞ اﻋﺘﻤﺎد اﺳﺖ ‪ ،‬ﺑﺪﯾﻦ ﺟﻬﺖ ﺗﻮﺟﯿﻪ و ﺗﺎءوﯾﻞ آن ﻟﺰوﻣﯽ ﻧﺪارد‪.‬‬

‫َأ ْﺻـ َﺤﺎ ِب‬ ‫َﻣ َﺜـ ُﻞ‬ ‫َﻃـﺎﻟِ ٍﺐ‬ ‫َأﺑِﯽ‬ ‫َﻣ َﺜـ َﻞ‬ ‫ِإ ﱠن‬ ‫َﻗـﺎ َل‬ ‫ع‬ ‫اﻟ ﱠﻠ ِﻪ‬ ‫َﻋﺒْـ ِﺪ‬ ‫َأﺑِﯽ‬ ‫َﻋ ْﻦ‬ ‫ﺑْ ِﻦ َﺳـﺎﻟِ ٍﻢ‬ ‫َﻋَو َْأﻦ َْﻇأﺑَِﻬﯿ ُِﺮﻪواَﻋاِﻟﻦ ﱢﺸاﺑْْﺮ ِﻦَ َأكﺑِ َﻓﯽﺂ َﺗﺎُﻋ َُﻫﻤﯿُْﻢٍﺮاﻟَﱠﻠﻋ ُﻪْﻦَأ ِﻫْﺟ ََﺸﺮـ ُﻫﺎ ِْمﻢ‬ ‫اﻟْ‪2َ 8‬ﮑ ْﻬ‪َِ -‬ﻋﻠِﻒ ﱡَأﯽ َﺑﺳْ ﱡـﺮ ُوﻦا ِإاﺑﻟَِْْﺈﺮاﯾ َِﻫﻤﯿﺎ ََﻢن‬
‫َﻣ ﱠﺮ َﺗﯿْ ِﻦ‬

‫اﺻﻮل ﮐﺎﻓﯽ ﺟﻠﺪ ‪ 2‬ﺻﻔﺤﻪ ‪ 339‬رواﯾﺖ ‪28‬‬

‫و ﻓﺮﻣﻮد‪ :‬ﺣﮑﺎﯾﺖ اﺑﻮﻃﺎﻟﺐ ﺣﮑﺎﯾﺖ اﺻـﺤﺎب ﮐﻬﻒ اﺳﺖ ﮐﻪ اﯾﻤﺎن را ﻧﻬﺎن ﮐﺮدﻧﺪ و ﺷﺮك را اﻇﻬﺎر داﺷﺘﻨﺪ‪ ،‬ﭘﺲ ﺧﺪا ﭘﺎداﺷﺸﺎن‬
‫را دو ﺑﺎر ﺑﺂﻧﻬﺎ داد‪) .‬ﯾﮏ ﺑﺎر ﺑﺠﻬﺖ اﯾﻤﺎن آوردن و ﯾﮏ ﺑﺎر ﺑﺠﻬﺖ ﺗﻘﯿﻪ ﮐﺮدن (‪.‬‬

‫ﻗِﯿ‪2َ 9‬ﻞ‪-‬ﻟَاُﻪﻟْ ُِإﺤﻧﱠ َُﻬﺴـ ْﻢﯿْ َُﯾﻦْﺰﺑُْﻋ ُُﻦﻤﻮﻣُ ََنﺤ ﱠَأﻤ ﱠٍنﺪ َأَوﺑَﺎﻣُ َﺤ ﱠﻤ ُﺪ ﺑْ ُﻦ َﯾ ْﺤ َﯿﯽ َﻋ ْﻦ َأ ْﺣ َﻤ َﺪ ﺑْ ِﻦ ِإ ْﺳـ َﺤﺎ َق َﻋ ْﻦ ﺑَ ْﮑ ِﺮ ﺑْ ِﻦ ﻣُ َﺤ ﱠﻤ ٍﺪ اﻟَْﺄ ْز ِد ﱢي َﻋ ْﻦ ِإ ْﺳـ َﺤﺎ َق ﺑْ ِﻦ َﺟ ْﻌ َﻔ ٍﺮ َﻋ ْﻦ َأﺑِﯿ ِﻪ ع َﻗﺎ َل‬