Page 895 - osoole-kafi-j2

‫وﮐﻼء آن ﺣﻀـﺮت ﺑﻮد ﺳـﺨﻦ ﻣﯽ ﮔﻔﺘﻨـﺪ )ﮐﻪ آﻧﻬﺎ را ﭼﻪ ﺑﺎﯾﺪ ﮐﺮد؟( و ﺧﻮاﺳـﺘﻨﺪ ﺟﺴـﺘﺠﻮ ﮐﻨﻨﺪ‪) .‬ﺗﺎ وﺻـﯽ آن ﺣﻀـﺮت را ﭘﯿﺪا‬
‫ﮐﻨﻨـﺪ( ﺣﺴﻦ ﺑﻦ ﻧﻀـﺮ ﻧﺰد اﺑﯽ ﺻﺪام آﻣﺪ و ﮔﻔﺖ ‪ :‬ﻣﻦ ﻣﯽ ﺧﻮاﻫﻢ ﺣﺞ ﮔﺰارم ‪ ،‬اﺑﻮ ﺻﺪام ﮔﻔﺖ ‪ :‬اﻣﺴﺎل را ﺑﺘﺎءﺧﯿﺮ اﻧﺪاز‪ ،‬ﺣﺴـﻦ‬
‫ﮔﻔﺖ ‪ :‬ﻣﻦ در ﺧﻮاب ﻣﯽ ﺗﺮﺳﻢ )زﯾﺮا ﺧﻮاﺑﻬـﺎي ﭘﺮﯾﺸﺎن ﻣﯽ ﺑﯿﻨﻢ ( و ﻧﺎﭼﺎر ﺑﺎﯾـﺪ ﺑﺮوم ‪ ،‬آﻧﮕﺎه ﺑﺎ ﺣﻤـﺪ ﺑﻦ ﯾﻌﻠﯽ ﺑﻦ ﺣﻤﺎد وﺻـﯿﺖ‬
‫ﮐﺮد )درﺑـﺎره ﮐﺎرﻫـﺎي ﺷـﺨﺺ و اﻣﻮر ﻣﺮﺑﻮط ﺑﻪ ﺧـﺎﻧﻮاده اش ( و ﭘﻮﻟﯽ ﻫﻢ ﺑﺮاي ﻧـﺎﺣﯿﻪ وﺻـﯿﺖ ﮐﺮد و ﺑﻪ او دﺳـﺘﻮر داد ﮐﻪ ﻫﯿﭻ‬
‫ﭘﻮﻟﯽ ﺑﮑﺴـﯽ ﻧﺪﻫـﺪ‪ ،‬ﻣﮕﺮ ﺑـﺎ دﺳﺖ ﺧﻮدش و ﺑﻪ دﺳﺖ او )ﯾﻌﻨﯽ ﺣﻀـﺮت ﺻـﺎﺣﺐ اﻟﺰﻣﺎن ﻋﻠﯿﻪ اﻟﺴـﻼم ( ﺑﻌـﺪ از آﻧﮑﻪ او را ﮐﺎﻣﻼ‬

‫ﺑﺸﻨﺎﺳﺪ‪.‬‬

‫ﺣﺴﻦ ﮔﻮﯾـﺪ‪ :‬ﭼﻮن ﺑﻪ ﺑﻐﺪاد رﺳـﯿﺪم ‪ ،‬ﻣﻨﺰﻟﯽ اﺟﺎره ﮐﺮدم و آﻧﺠﺎ ﻓﺮود آﻣﺪم ‪ ،‬ﯾﮑﯽ از وﮐﻼء ﻧﺰد ﻣﻦ آﻣﺪ و ﻣﻘﺪاري ﺟﺎﻣﻪ و ﭘﻮل‬
‫دﯾﻨﺎر ﻧﺰد ﻣﻦ ﮔـﺬاﺷﺖ ‪ ،‬ﮔﻔﺘﻢ ‪ :‬اﯾﻨﻬﺎ ﭼﯿﺴﺖ ؟ ﮔﻔﺖ ‪ :‬ﻫﻤﯿﻦ اﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﯽ ﺑﯿﻨﯽ ‪ ،‬ﺑﻌـﺪ از او دﯾﮕﺮي آﻣـﺪ و ﻣﺎﻧﻨـﺪ او اﻣﻮال و ﭘﻮل‬
‫آورد ﺗﺎ ﺧﺎﻧﻪ ﭘﺮ ﺷﺪ‪ ،‬ﺳﭙﺲ اﺣﻤﺪ ﺑﻦ اﺳﺤﺎق ﻫﻢ ﻫﺮ ﭼﻪ ﻧﺰدش ﺑﻮد آورد‪ ،‬ﻣﻦ ﺑﻔﮑﺮ ﻓﺮو رﻓﺘﻪ ﺑﻮدم ﮐﻪ ﻧﺎﮔﺎه ﻧﺎﻣﻪ آن ﻣﺮد )ﺻﺎﺣﺐ‬
‫اﻟﺰﻣﺎن ( ﻋﻠﯿﻪ اﻟﺴـﻼم ﺑﻪ ﻣﻦ رﺳـﯿﺪ ﮐﻪ ‪ :‬وﻗﺘﯽ ﻓﻼن ﻣﻘﺪار از روز ﮔﺬﺷﺖ ‪ ،‬آﻧﭽﻪ ﻧﺰدت ﻫﺴﺖ ﺑﯿﺎور‪ ،‬ﻣﻦ ﻫﺮ ﭼﻪ داﺷﺘﻢ ﺑﺮداﺷﺘﻢ و‬

‫رﻫﺴﭙﺎر ﺷﺪم ‪.‬‬

‫در ﻣﯿﺎن راه دزدي راﻫﺰن ﺑﺎ ‪ 60‬ﻧﻔﺮ ﻫﻤﺮاﻫﺶ ﺑﻮدﻧﺪ‪ .‬وﻟﯽ ﻣﻦ از آﻧﺠﺎ ﮔﺬﺷﺘﻢ و ﺧﺪا ﻣﺮا از ﺷﺮ او ﻧﮕﻬﺪاري‬