Page 16 - ASEAN-Thai.indd
P. 16
14
ความเปีราะบัางของระบับันิเวศ
ระบบนิเว่ศัทางน้าในภูมิภาค้อาเซีียนมีแนว่โน้มทีจัะเปราะบางมากยิงข่นจัากภาว่ะโลกร้อน แนว่ปะการังใน อนิ โดนเ่ ซย่ และฟลิิ ปีิ ปีนิ ส์ ซีง่ มบี ทบาทส่า้ ค้ญั ต่อ่ การประมงและการปอ้ งกนั ชายฝง่ั กา้ ลงั เผู้ชญิ กบั ค้ว่ามเส่ยี งจัากอณ์ุ ห้ภมู นิ า้ ทะเล ทีเพิมสู่งข่น และภาว่ะค้ว่ามเป็นกรดของน้าทะเล
๓.๓ ปีระเด็นความร่วมมือด้านการบัริหารจัดการนาข้ามพรมแดน
ทรพั ยากรนา้ ทใี ชร้ ว่่ มกนั ระห้ว่า่ งประเทศัเปน็ ประเดน็ ส่า้ ค้ญั ทมี ลี กั ษณ์ะเฉพาะ ซีง่ จัา้ เปน็ ต่อ้ งอาศัยั กลไกค้ว่ามรว่่ มมอื และระบบการกา้ กบั ดแู ลทมี ปี ระส่ทิ ธีภิ าพ เพอื ให้ส่้ ามารถ่บรห้ิ ารจัดั การไดอ้ ยา่ งส่มดลุ และยงั ยนื กรอบแนว่ทางนใี ห้ค้้ ว่ามส่า้ ค้ญั กับการห้ารือทังในเชิงนโยบายและเชิงกฎห้มายในประเด็นทีเกียว่ข้องกับห้ลักกฎห้มายระห้ว่่างประเทศัว่่าด้ว่ยน้า รว่มถ่่งส่ิทธีิ และห้น้าทีของรัฐทีต่ังอยู่ริมฝั่งแม่น้าระห้ว่่างประเทศั ต่ลอดจันเน้นย้าถ่่งค้ว่ามจั้าเป็นของกรอบแนว่ทางเชิงกฎห้มายส่้าห้รับ การบริห้ารจััดการแห้ล่งน้าข้ามพรมแดน
การจัดสรรนาอย่างเปี็นธิ์รรมแลิะเท่าเท่ยม
ค้ว่ามขดั แยง้ ทเี กดิ จัากการใชน้ า้ ในแมน่ า้ ขา้ มพรมแดน เชน่ แมน่ า โขง ส่ะทอ้ นให้เ้ ห้น็ ถ่ง่ ค้ว่ามจัา้ เปน็ ในการเจัรจัา จััดท้าข้อต่กลงทีส่่งเส่ริมการจััดส่รรน้าอย่างเป็นธีรรมและเท่าเทียม การพัฒนาโค้รงการเขือนในลักษณ์ะขันบันไดอย่างต่่อเนือง อาจัส่่งผู้ลกระทบต่่อปริมาณ์น้าและต่ะกอนทีไห้ลลงสู่่พืนทีท้ายน้า ซี่งส่่งผู้ลต่่อกิจักรรมการเกษต่รและการประมงในประเทศั ท้ายน้าโดยต่รง
การจัดการมลิพิษั
มลพิษทีเกิดจัากประเทศัต่้นน้าส่ามารถ่ส่่งผู้ลกระทบต่่อประเทศัท้ายน้าอย่างมีนัยส่้าค้ัญ เช่น น้าเส่ียจัาก ภาค้เกษต่รกรรมของไทยทมี ผู้ี ลต่อ่ ค้ณ์ุ ภาพนา้ ในแมน่ า้ โขงและประเทศัเพอื นบา้ น ประเดน็ ขา้ มพรมแดนนมี ไิ ดจั้ า้ กดั อยเู่ พยี งแมน่ า้ เท่านัน ห้ากยังขยายค้รอบค้ลุมถ่่งพืนทีชายฝั่งทะเลด้ว่ย ส่่งผู้ลให้้เกิดค้ว่ามท้าทายในการบริห้ารจััดการระห้ว่่างประเทศัทีมี ค้ว่ามซีับซี้อน ต่ัว่อย่างเช่น อ่าว่ไทยซี่งเป็นพืนทีทางทะเลทีไทย กัมพูชา และเว่ียดนามใช้ร่ว่มกัน ก้าลังเผู้ชิญกับปัญห้ามลพิษ จัากขยะพลาส่ต่กิ อยา่ งรนุ แรง ซีง่ ส่ามารถ่เค้ลอื นทขี า้ มเขต่แดนทางทะเลของแต่ล่ ะประเทศัได้ ในชว่่ งฤดมู รส่มุ เศัษขยะจัากชายฝง่ั ของประเทศัห้นง่ มกั ถ่กู พดั พามาขน่ ฝง่ั ในประเทศัเพอื นบา้ น จัง่ จัา้ เปน็ ต่อ้ งมค้ี ว่ามรว่่ มมอื ในการเกบ็ กว่าดและปอ้ งกนั อยา่ งเปน็ ระบบ และส่อดประส่านกัน
ธิ์รรมาภิบัาลิแลิะความร่วมมือ
แมว่้ า่ จัะมกี ลไกค้ว่ามรว่่ มมอื เชน่ คณะกรรมาธิ์กิ ารแมน่ า โขงอยแู่ ลว่้ แต่ป่ ระส่ทิ ธีผู้ิ ลของกลไกเห้ลา่ นยี งั ค้งมขี อ้ จัา้ กดั ทังในด้านการมีส่่ว่นร่ว่มและด้านการบังค้ับใช้ทางกฎห้มาย การเส่ริมส่ร้างธีรรมาภิบาล ต่ลอดจันการขยายกรอบค้ว่ามร่ว่มมือ ไปยังลุ่มน้าอืน เช่น ลิ๊่มนาสาลิะวิน จั่งเป็นแนว่ทางส่้าค้ัญในการส่่งเส่ริมการบริห้ารจััดการน้าข้ามพรมแดนอย่างยังยืน
กรอบแนวทางการอนุรักษ์ทรัพยากรน้าอาเซียน
