Page 54 - ชีวิตและงาน-2
P. 54
“พ่อ” สอนให้เรามองโลกในแง่ดี และ ต้องต้ังม่ันอยู่บนความซื่อสัตย์สุจริต “พ่อ” ได้ช่ือ ว่าเป็นคนตรง เป็นข้าราชการตงฉิน ทําางานต้องไม่มีคําาว่า “สีเทา” หากทราบว่าผู้ใต้บังคับบัญชา คนไหนออกแนวสีเทา พ่อจะส่ังลงโทษหรือจับย้ายหมด จําาได้ว่า ตอนแอนเรียนหนังสือท่ีจุฬา ฯ เร่ืองน้ีส่งผลถึงข้ันท่ีว่า ทําาให้ “พ่อ” เคยถูกขู่เอาชีวิตหลายครั้ง เพราะ “พ่อ” คงไปขัดเส้นทาง เงินและผลประโยชน์ของใครหลายๆ คน.... แต่อย่างน้อย แอนก็ภูมิใจในตัวพ่อ และส่ิงที่ “พ่อ” เป็น และทําา.... จนถึง ณ วินาทีน้ี
“พ่อ” สอนให้ลูกใช้ชีวิตด้วยความอดทน ให้ยืนหยัดบนขาของตัวเองให้ได้ “พ่อ” บอกว่า พ่อส่งเสียให้เรียนหนังสือให้ไปมีวิชาความรู้ถึงต่างประเทศ จงเอาความรู้นั้นไปใช้ พ่ึงพาตนเอง และช่วยเหลือคนอ่ืน
จําาได้เม่ือตอนแอนสอบเข้าคณะอักษรศาสตร์ จุฬา ฯได้ (ณ เวลานั้น คะแนนสอบเข้า สูงเป็นอันดับ ๑ ของประเทศ) เพ่ือนๆ หลายคนที่สอบติดมหาวิทยาลัยในสมัยน้ัน คุณพ่อ คุณแม่ของเขาจะมีของขวัญให้เป็นรางวัล เช่น ซื้อรถยนต์ให้ ซ้ือทองให้ หรือรางวัลอะไร ให้แตกต่างกันไป ไอ้เราหน้าตาเบิกบานเตรียมรับรางวัลจากพ่อเป็นอย่างดี
“พ่อ” เรียกแอนไปหา (เราแอบต่ืนเต้นว่า พ่อจะตบรางวัลอะไรลูกน่ี?) จําาได้ไม่ลืม ว่าพ่อพูดว่า “แอนเก่งมากนะท่ีสอบเข้าได้ ถ้างั้นต่อไปน้ี แอนต้องขึ้นรถเมล์ไปเรียนหนังสือ นะลูก” เราทําาหน้างง (เอ... น่ีอิฉันได้ยินอะไรผิดไปไหม? ถามตัวเอง) พ่อพูดต่อว่า “แอน เก่งแล้ว สอบติดมหาวิทยาลัยแล้ว ต่อไปแอนต้องน่ังรถเมล์ไปเรียนได้สิลูก ในเมื่อลูกคนอื่นเขา ลําาบากกว่าเราเขาทําาได้ ลูกพ่อก็ต้องทําาได้สิ”
ในภวงั คต์ อนนนั้ ดฉิ นั เรมิ่ คดิ ทบทวน ...เออ่ ... จากเดก็ ทเี่ คยชวี ติ มคี วามสะดวกสบายระดบั หนึ่ง มีรถมารับถึงหน้าบ้าน ไปรับไปส่งถึง รร. (แม้จะเป็น รถ ขสทอ.) หรือบางคร้ังก็มีคนขับรถ ไปสง่ -ไปรบั ใหท้ ่ี รร. แลว้ เหตไุ ฉนฉนั จงึ ควรไดร้ บั รางวลั น?ี้ ยอ้ นนกึ ถงึ สภาพถนนหนทางเมอื่ 35 ปี ที่แล้ว ยังไม่มีโทลเวย์ และบ้านเราอยู่เกือบปทุมธานีนี่นะ?
ในเม่ือมันเป็นโบนัส ของขวัญชิ้นใหญ่จากพ่อ ซึ่งลูกจึงต้องน้อมรับไว้แต่โดยดี ชีวิตจึงเร่ิมต้นด้วยการต่ีนสี่ครึ่งแต่งตัว เพ่ือรีบยืนไปรอที่ป้ายรถเมล์ รอรถสาย 34,39 หรือ ปอ3. เพ่ือไป-กลับจุฬา ฯ ทุกวัน (กว่าจะถึงมหาวิทยาลัยหรือถึงบ้าน ก็ยืนขาแข็ง เพราะบ้านเรา ไกลมาก) เวลาข้ึนรถเมล์ทีไรจะรีบพุ่ง เอาตัวไปยืนพิงเก้าอ้ีเล็งเอาว่า มีผู้โดยสารคนไหนท่ี โหงวเฮง้ ดีถูกโฉลก น่าจะลงรถก่อนบ้าง เราก็จะได้น่ังเสียที แต่ดิฉันก็มักจะเล็งผิด เพราะไอ้ที่ เลง็ ไวเ้ คา้ กลบั ไมล่ กุ กวา่ จะไดน้ งั่ เกา้ อบี้ นรถเมลก์ ใ็ กลถ้ งึ บา้ นแลว้ แบบนแี้ ทบทกุ วนั แตบ่ างทตี อนเชา้ ถ้าโชคดีหน่อยได้อาศัยไปกับน้องหนุ่ม ลูกคุณอาสมบุญ ระหงษ์ ซึ่งบ้านอยู่ใกล้กัน น้องหนุ่ม เรียนคณะเภสัช ฯ ได้อาศัยติดรถน้องเขาไปด้วยตอนเช้า ไม่ต้องไปรถประจําาทาง
54
