Page 56 - ชีวิตและงาน-2
P. 56
จากวันน้ันและหลายวันต่อมา จําาได้ว่า เราต้องคอยซ้ือหนังสือพิมพ์มาเปิดหางาน ดูมันทุกหน้า (สมัยนั้น ยังไม่มี Internet หรือ Social Media) ฉะน้ัน ง่ายท่ีสุดของการหางาน คือ การเปิดหาในหนังสือพิมพ์ไล่ดูท้ังหัวใน-หัวนอก จําาได้ว่า พอเขียนใบสมัครส่งไป และ ต่อมาถูกเรียกไปสัมภาษณ์ ผู้ใหญ่ท่ีสัมภาษณ์ท่านอ่านใบสมัครและถามว่า “นามสกุลนี้ เป็นอะไรกับคุณวีระ กิจจาทร?” เราตอบว่า “เป็นลูกสาวคะ” ผู้สัมภาษณ์ทําาหน้าแปลกใจ แลว้ ถามตอ่ อกี วา่ “แลว้ ทําาไมถงึ มาสมคั รงานทน่ี ?่ี ” เรากต็ อบไปวา่ “เพราะวา่ อยากทําางานทนี่ คี่ ะ่ ” จากนนั้ ชวี ติ แอนกต็ อ้ งเดนิ บนขาของตวั เองมาตลอด ตามทพี่ อ่ อวยพรไวจ้ รงิ ๆ ตอ้ งทําาเองทกุ อยา่ ง ด้วยตัวเองมุมานะ ตั้งใจทําางาน จนกลับบ้านมืดค่ําา พอสิ้นปี โชคดี แอนได้เล่ือนตําาแหน่งข้ึนมา เรื่อยๆ ทุกๆ ปี และได้รับรางวัลจาการโหวตเป็นพนักงานดีเด่น และได้รางวัลจากบริษัท
แอนรวู้ า่ ”พอ่ ” หว่ ง แตพ่ อ่ จะเฝา้ ดอู ยหู่ า่ งๆ พอ่ จะใหเ้ กยี รตลิ กู และจะไมก่ า้ วกา่ ย สงิ่ ทลี่ กู ได้ เลอื กและตดั สนิ ใจ เวลาแอนทําางานทอี่ อฟฟศิ ถงึ มดื ค่ําา พอ่ กจ็ ะยกหโู ทรหา “ยงั ไมก่ ลบั เหรอลกู ?” “พ่อ”ไม่เคยพูดตรงๆว่าพ่อนั่งรอลูกสาวกลับบ้าน พ่อไม่เคยพูดคําาว่า“รัก”แต่แอนจะเห็น ไฟห้องนอนของพ่อดับลงทุกคร้ัง เมื่อแอนกลับถึงบ้านเรียบร้อยแล้ว
แม้ “พ่อ” จะดูเป็นคนเด็ดขาดแค่ไหนก็ตาม แต่จริงๆ แล้ว พ่อเป็นคนท่ีถึงพร้อม ด้วย เมตตา กรุณา มุทิตา อุเบกขา และอ่อนโยนมากๆ ตอนแอนเด็กๆ จําาความได้ว่า “พ่อ” จะหาลูกหมามาให้พวกเรา 3 พ่ีน้องเลี้ยงกัน หมาของแอนตัวแรก ขื่อ snow เป็นพันธุ์ สปริด ขนขาวฟู จมูกแดง ต่อมา พ่อหามาให้เป็นเพ่ือนกันอีกตัว พันธุ์เดียวกัน ขนขาวแต่ จมูกสีดําา เราตั้งชื่อว่า “แลซซ่ี” ตามชื่อหนังภาพยนตร์สมัยนั้น แม่ถามว่า “พ่อไปเอาหมามาจากไหน?” พ่อบอกว่า ไปตัดผมท่ีร้านมา เห็นหมาของเค้าออกลูกหลายตัวเลยขอมาให้ลูกเลี้ยงบ้าง ตงั้ แตน่ นั้ มาบา้ นเราไมเ่ คยขาดนอ้ งหมามาตลอดชวี ติ จวบจนทกุ วนั นี้ ใชค่ ะ่ ...“พอ่ ” เปน็ คนรกั สตั ว์
แม้เวลาผ่านมาหลายสิบปี และแม้ “พ่อ” จะเกษียณ อายุแล้ว ความมีเมตตา กรุณา ของพ่อไม่เคยเปล่ียน พ่อเคยมาเล่าให้แอนฟัง หลังจากตีกอล์ฟเสร็จวันหน่ึงว่า “วันน้ีนะ พอ่ ไปตกี อลฟ์ ตไี ปทหี่ ลมุ หนงึ่ อยใู่ กลบ้ งึ นํา้า พอ่ เหน็ อะไรดําาผดุ ดําาโผลก่ เ็ ลยใหค้ นไปดใู กลๆ้ ปรากฎวา่ เปน็ แมวตวั หนงึ่ คงพลดั ตกน้ําาและกําาลงั ตะเกยี กตะกายเอาชวี ติ รอด!” พอ่ เลา่ วา่ พอ่ รบี บอกใหค้ น ช่วยมัน พ่อเตรียมถอดรองเท้า เตรียมลุยลงไปในบึงด้วย แต่มีเด็กท่ีสนามมาช่วยกันดึงมันขึ้นมา ทัน มันเลยรอดชีวิต พ่อยังมาอวดว่า “นี่ๆ รู้ไหม? หลังจากตีกอล์ฟเสร็จ ทุกคนน่ังทานกันท่ีโต๊ะ แมวตวั นนั้ มนั ตามมานงั่ ใตโ้ ตะ้ แลว้ คลอเคลยี ทขี่ าพอ่ ดว้ ย” พอ่ บอกวา่ “แปลกดนี ะ นงั่ หอ้ ยขากนั อยู่หลายคน มันรู้ได้อย่างไรว่าใครช่วยชีวิตมัน?” พ่อมาเล่าแล้วย้ิมชอบใจ ในความน่ารัก ความกตัญญููของแมวตัวนั้น
56
