Page 57 - ชีวิตและงาน-2

“พ่อ” จะมีน้ําาใจชอบช่วยเหลือคนอื่นเสมอ ถ้าพ่อช่วยได้ พ่อเป็นอย่างน้ีมาตลอด แมใ้ นวนั นี้ พอ่ ไมอ่ ยกู่ บั ลกู แลว้ ในงานสวดอภธิ รรมศพของพอ่ แอนกร็ สู้ กึ ประหลาดใจทมี่ เี พอื่ นๆ รนุ่ พ่ี หรอื รนุ่ นอ้ งทมี่ าในงานสวดพระอภธิ รรมของพอ่ บางคนมาทกุ วนั บางคนกม็ าซาํา้ หลายๆ วัน เพื่อน ของแอนคนหน่ึงท่ีมางานบอกว่า “ฉัน ไม่มางานคุณอา ไม่ได้เลยนะ เพราะ คุณพ่อของเธอ เคย ช่วยเหลือเรา ตอนเรามีปัญหา”, พี่อีกคนเล่าว่า: “น้องแอนรู้ไหม? คุณพ่อของน้องแอนเคยช่วย เหลือครอบครัวพี่ไว้”, “แอน.. เธอรู้ไหม? ฉันมีวันนี้ได้ เพราะคุณลุงวีระนะ” คําาพูดเหล่านี้วนอยู่ ในบทสนทนาของเรากบั แขกทมี่ าในงานแทบทกุ ๆ วนั แตท่ แี่ ปลกใจ คอื ลกู ไมเ่ คยรเู้ รอ่ื งราวเหลา่ น้ีเลย (อาจจะเพราะว่า มีช่วงท่ีแอนไปใช้ชีวิตอยู่เมืองนอกเลยทําาให้ไม่ทราบเร่ืองราวเหล่านี้ก็ได้) และท่ีสําาคัญ “พ่อ” ก็ไม่เคยปริปากเล่าเร่ืองเหล่าน้ี ให้ฟังเลย เมื่อเวลาเราอยู่ด้วยกัน
จวบจนวันน้ี ในงานสวดพระอภิธรรมของพ่อ เพ่ือนคนหน่ึงเล่าว่า ตอนน้ันที่ทําางาน มีปัญหาเลยนึกถึงคุณพ่อของแอน พยายามโทรหาแอนท่ีบ้าน แต่แอนไม่อยู่ แต่โชคดีมากๆ วัน นน้ั คณุ พอ่ แอนทา่ นรบั สายเอง เพอื่ นจงึ ไดแ้ นะนําาตวั และไดเ้ ลา่ ใหท้ า่ นฟงั ถงึ ปญั หาทเี่ กดิ ขนึ้ แลว้ คุณพ่อของแอนก็ได้ส่ังให้มีการตรวจสอบข้อเท็จจริง และให้ความช่วยเหลือ ท่านช่วยเราได้จริงๆ เพ่ือนเล่าให้ฟังแบบน้ัน
......ณ วันนี้ ในงานศพของ “พ่อ” แอนมองดูรูปพ่อ และ เงยหน้ามองโกศสีทอง ยอ่ มมุ ๘ เหลยี่ มทสี่ วยงามสงา่ ของพอ่ ดว้ ยความภาคภมู ใิ จ ....แม้ ในสงิ่ ทพ่ี อ่ ไมเ่ คยเลา่ ใหแ้ อนฟงั เลย จนทุกวันนี้
“พ่อ” เป็นทหารท่ีรัก ชาติ-ศาสน์-กษัตริย์ เป็นชีวิตจิตใจ ในช่วงไม่ก่ีเดือนก่อนพ่อจะเสีย เปน็ ชว่ งทปี่ ระเทศเรา มปี ญั หาชายแดนกบั เพอื่ นบา้ น ตอนนนั้ พอ่ เพงิ่ กลบั มาจาก รพ. เพราะตดิ เชอื้ ตอ้ งใหย้ าแรงอยหู่ ลายอาทติ ย์ พอ่ เจอเชอื้ ดอ้ื ยา พอ่ นอนพกั อยบู่ นเตยี งทบี่ า้ น รา่ งกายยงั ออ่ นเพลยี มากจากการติดเช้ือและไข้สูงอยู่หลายวัน คนวัยชราอายุ 91-92 แล้ว ร่างกายคงบอบช้ําาพอควร
แอนจะเข้ามาหาพ่อในทุกๆ วัน บางทีเข้ามาเห็นพ่อหลับ แต่ถ้าพ่อไม่หลับ แอนจะ พยายามหาเร่ืองคุย เพื่อกระตุ้นความจําาของพ่อ วันนี้.. แอนเห็นพ่อหลับตาอยู่ (แต่บางที พ่ออาจจะไม่ได้หลับจริงๆ) แอนเลยพูดลองเชิงกับพ่อ ว่า “พ่อๆ ขา... รู้ไหมคะ ตอนนี้ เพอื่ นบา้ นเรา เคา้ รกุ ล้ําาอธปิ ไตยของเราเขา้ มาหลายกโิ ลแลว้ นะคะทชี่ ายแดน เขายงิ ปนื ใหญเ่ ขา้ มา มีคนไทยตายกันเยอะเลย เค้าจะมายึดเอาแผ่นดินไทยไป แล้วเราควรทําาอย่างไรดีคะพ่อ?” แอนชวนพ่อคุย แต่ก็เห็นพ่อหลับตาไม่ตอบ (ถ้าเช่นนั้น พ่อก็คงหลับอยู่จริงๆ งั้น พ่อก็คง ไม่ได้ยินส่ิงท่ีแอนเล่า) เลยตัดสินใจเดินออกจากห้อง แล้วรูดม่านปิดเพ่ือกั้นแสงไม่ให้แยงตาท่าน ขณะที่จับม่านอยู่ ทันใดน้ันก็ได้ยินเสียงท่ีแม้จะฟังดูอ่อนแรง แต่พูดดังชัดจนแอนได้ยินว่า
57