Page 1852 - บทความทางวิชาการหลักสูตร ผู้พิพากษาหัวหน้าศาล รุ่นที่ 21
P. 1852

๑๘๓๘





                            หมายจับตามมาตรา 5(๕) ต้องเป็นหมายจับที่ออกเนื่องจากบุคคลตามหมายจับไม่ปฏิบัติตาม
                                                                                                        ่
                 หมายเรียกหรือค าสั่งศาล โดยศาลอาจเป็นผู้เห็นสมควรออกหมายจับเอง หรือมีผู้ร้องขอและอาจเป็นคดีแพง
                                                                                         12
                 หรือคดีอาญาก็ได้ เช่น หมายจับพยานซึ่งได้รับหมายเรียกโดยชอบแล้วแต่จงใจไม่ไปศาล  หมายจับจ าเลย
                                    ้
                                                                13
                 ที่ศาลมีค าสั่งประทับฟองแล้วไม่มาศาลตามหมายเรียก  หมายจับผู้ต้องหาหรือจ าเลยที่ได้รับอนุญาต
                                                                                 ิ
                 ให้ปล่อยชั่วคราวโดยศาลแล้วไม่มาตามนัด หมายจับจ าเลยมารับโทษตามค าพพากษา หมายจับจ าเลยที่ผิด
                 เงื่อนไขการคุมความประพฤติแล้วไม่มาศาลตามหมายเรียก หมายจับลูกหนี้ตามค าพพากษากรณีที่มีที่
                                                                                          ิ
                 ค าพพากษาหรือค าสั่งของศาลให้ขับไล่ออกไปจากอสังหาริมทรัพย์แต่ลูกหนี้ไม่ออกไปจากทรัพย์นั้น
                                                                                                       14
                     ิ
                 เมื่อศาลออกหมายจับศาลสามารถมีค าสั่งตั้งเจ้าพนักงานต ารวจศาลเป็นผู้จัดการตามหมายจับ หลังจาก

                 จับกุมบุคคลตามหมายแล้ว เจ้าพนักงานต ารวจศาลต้องส่งบุคคลนั้นไปยังศาลซึ่งออกหมายโดยด่วน เว้นแต่
                                                                                     15
                                     ื่
                                                            ิ
                 จะมีเป็นค าสั่งเป็นอย่างอนตามประมวลกฎหมายวิธีพจารณาความอาญา มาตรา 64  แต่ถ้าศาลเห็นสมควร
                 ศาลอาจให้พนักงานฝ่ายปกครองหรือต ารวจเป็นผู้จัดการตามหมายจับด้วยก็ได้ โดยให้เจ้าพนักงานต ารวจศาล

                                                                                        ิ
                 เป็นผู้สนับสนุน เจ้าพนักงานต ารวจศาลสามารถใช้อานาจตามประมวลกฎหมายวิธีพจารณาความอาญา
                                                       ื่
                 ในฐานะพนักงานฝ่ายปกครองหรือต ารวจเพอให้การจัดการตามหมายจับลุล่วงได้ เช่น ค้นในที่รโหฐาน
                                                                                16
                 โดยไม่มีหมายค้น เมื่อที่รโหฐานนั้นผู้จะต้องถูกจับตามหมายจับเป็นเจ้าบ้าน และยื่นค าร้องต่อศาลขอให้
                                                           18
                                                  17
                 ออกหมายค้นเพื่อพบบุคคลตามหมายจับ  เป็นต้น


                 12  ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 111 บัญญัติวา “เมื่อศาลเห็นว่าคาเบิกความของพยานที่ไม่มาศาลเป็นข้อส าคญ
                                                             ่

                                                                                                       ั
                                                                                               ี่
                       ิ
                 ในการวินจฉัยชี้ขาดคดี...(2) ศาลเห็นว่าพยานได้รับหมายเรียกโดยชอบแล้วจงใจไม่ไปยังศาลหรือไม่ไป ณ สถานทตามวันเวลาท ี่
                 ก าหนดไว้ หรือได้รับคาสั่งศาลให้รอคอยอยู่แล้วจงใจหลบเสีย ศาลจะเลื่อนการนงพิจารณาคดีออกไปและออกหมายจับและเอาตัว

                                                                       ั่
                 พยานกักขังไว้จนกว่าพยานจะได้เบิกความตามวันทศาลเห็นสมควรก็ได้ ทงน ไม่เป็นการลบล้างโทษตามทบัญญัติไว้ในประมวล
                                                                    ั้
                                                    ี่
                                                                      ี้
                                                                                          ี่
                 กฎหมายอาญา.
                 13  ประมวลกฎหมายวิธพิจารณาความอาญา มาตรา 169 บัญญัติว่า “เมื่อศาลประทบฟ้องแล้ว แต่ยังไม่ได้ตัวจ าเลยมาให้ศาลออก
                                                                          ั
                                 ี
                 หมายเรียกหรือหมายจับมาแล้วแต่ควรอย่างใดเพื่อพิจารณาต่อไป.
                 14  ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 351 บัญญัติว่า “ในกรณีทคาพิพากษาหรือค าสั่งของศาลให้ขับไล่ลูกหนตามค า

                                                                                                    ี้
                                                                      ี่
                 พิพากษาออกไปจากอสังหาริมทรัพย์ที่ อยู่อาศัย หรือทรัพย์ที่ครอบครอง...(2) ลูกหนี้ตามค าพิพากษาหรือบริวารไม่ออกไปจากทรัพย์
                          ั
                                  ิ
                 นน ให้เจ้าพนกงานด าเนนการตามมาตรา 353 ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 353 บัญญัติว่า “ในกรณีตาม
                  ั้
                                          ั


                                   ั
                                                                                              ี้
                                                        ี้
                 มาตรา 351 (2) ให้เจ้าพนกงานบังคบคดีปฏิบัติดังต่อไปน (1) รายงานต่อศาล  เพื่อมีคาสั่งจับกุมและกักขังลูกหนตามคาพิพากษา
                 หรือบริวาร และให้ศาลมีอ านาจสั่งจับกุมและกักขังได้ทันที...”.
                 15  ประมวลกฎหมายวิธิพจารณาความอาญา มาตรา 64 บัญญัติว่า “ถ้าบุคคลทมีชื่อในหมายอาญาถูกจับหรือบุคคลหรือสิ่งของที่ม ี
                                  ิ
                                                                       ี่
                                                                                ึ่
                        ้
                                                                                                 ั
                 หมายให้คนได้คนพบแล้ว ถ้าสามารถจะทาได้ก็ให้ส่งบุคคลหรือสิ่งของนนโดยด่วนไปยังศาลซงออกหมาย หรือเจ้าพนกงานตามท ี่
                            ้

                                                                  ั้
                 ก าหนดในหมายแล้วแต่กรณี”.
                 16  ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 92 บัญญัติว่า “ห้ามมิให้คนในทรโหฐานโดยไม่มีหมายคนหรือคาสั่งของศาล
                                                                           ี่
                                                                       ้

                                                                                           ้
                                                                               ั้
                                                 ้
                                                                 ี้
                        ั
                 เว้นแต่พนกงานฝ่ายปกครองหรือต ารวจเป็นผู้คนและในกรณีดังต่อไปน...(5) เมื่อทรโหฐานนนผู้จะต้องถูกจับเป็นเจ้าบ้าน และการ
                                                                        ี่
                 จับนั้นมีหมายจับหรือจับตามมาตรา 78...”.
                 17  ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญามาตรา 69 บัญญัติว่า “เหตุทจะออกหมายคนได้มีดังต่อไปน...(4) เพื่อพบบุคคลซงมี
                                                                                                       ึ่
                                                                              ้
                                                                                        ี้
                                                                   ี่
                                                                                                     ั้
                 หมายให้จับ...” มาตรา 70 บัญญัติว่า “หมายคนซงออกเพื่อพบและจับบุคคลนนห้ามมิให้ออก เว้นแต่จะมีหมายจับบุคคลนนด้วย
                                                 ้
                                                   ึ่
                                                                       ั้
                                                          ้
                 และเจ้าพนักงานซึ่งจะจัดการตามหมายค้นนั้นต้องมีทั้งหมายคนและหมายจับ”
                 18  พรภัทร์ ตันติกุลานันท, จิรดา กฤตยานุกูล,/พระราชบัญญัติเจ้าพนักงานต ารวจศาล พ.ศ. 2562,/ ดุลพาห, มกราคม – เมษายน
                                  ์
                 2562,/หน้า 179-206.
   1847   1848   1849   1850   1851   1852   1853   1854   1855   1856   1857