Page 2487 - บทความทางวิชาการหลักสูตร ผู้พิพากษาหัวหน้าศาล รุ่นที่ 21

๒๔๗๒


ิ
ี


ื
่
ในกรณีที่พฤติการณแหงคดมิไดมีลักษณะเปนพเศษอยางอน การกาหนดวงเงนประกันใหเปนไป
ํ
ิ

ี้
ตามหลักเกณฑ ดังน
ื
ู
(๑) คดีที่มีโทษจําคุกแตไมมีโทษสถานอ่นที่หนักกวาโทษจําคุกรวมอยดวย ใหกําหนดวงเงิน


ั
ํ
่
ประกันโดยถือเกณฑไมเกน ๒๐,๐๐๐ บาท ตอระวางโทษจาคุก ๑ ป ทั้งในสวนทีเปนอตราโทษขันสูงและ
ิ
้
ขั้นต่ํา
ี
(๒) คดที่มีโทษจําคุกตลอดชีวิต ใหกําหนดวงเงินประกันไมเกิน ๖๐๐,๐๐๐ บาท


(๓) คดีที่มีโทษประหารชีวิต ใหกําหนดวงเงินประกันไมเกิน ๘๐๐,๐๐๐ บาท
ี
่

ี
คดทีมีหลายขอหาไมวาจะเปนความผิดกรรมเดยวผิดกฎหมายหลายบทหรือความผิดหลายกรรม
ั

ิ
ตางกัน ใหถือขอหาที่มีอัตราโทษหนักที่สุดเปนเกณฑในการกําหนดวงเงนประกน ในกรณีที่จําเลยถูกฟอง

ั

ี
ั
ิ

หลายคดตอศาลเดยวกน ไมวาจะถูกฟองพรอมกันหรือตางเวลากัน ศาลอาจกําหนดวงเงนประกนในแตละ
ี



ั
ี

็


ิ
คดใหตํากวาเกณฑปกติ โดยใหใชหลักประกนรวมกนกได แตวงเงนประกันรวมสําหรับทุกคดตองไมนอย
่
ั

ี
กวาเกณฑตามวรรคหนึ่ง
ี
กรณีทีศาลพพากษาลงโทษจําคุกจําเลยไมเกิน ๓ ป ไมวาจะเปนคดทีตองหามอทธรณฎกาใน
่
่



ี

ุ
ิ
่
ุ
ุ
ุ
ั

ิ
ี
ิ

็
ปญหาขอเท็จจริงหรือไมกตาม ใหศาลใชดลพนจอนญาตใหปลอยชวคราวในระหวางอทธรณฎกาได โดยมี

ประกันและหลักประกัน แตวงเงินประกันไมควรสูงเกินกวา ๑๐๐,๐๐๐ บาท ในกรณีที่ศาลพิพากษาลงโทษ
ุ
ั
จําคุกจําเลยเกิน ๓ ป และศาลเห็นสมควรอนญาตใหปลอยช่วคราว ในระหวางอุทธรณฎีกาไดโดยมีประกน

ั
และหลักประกน หากศาลเห็นวาสมควรกําหนดวงเงินประกนใหสูงขึ้นจากที่ศาลช้นตนหรือศาลอุทธรณ 
ั
ั
ั
กําหนดไวก็ใหกําหนดวงเงินประกันเพิ่มได แตไมควรเพิ่มเกินกึ่งหนึ่ง
เดมขอบังคับของประธานศาลฎีกากําหนดหลักเกณฑการเรียกหลักประกันไว โดยใหคํานึงถึงความ
ิ
รายแรงและพฤติการณแหงคดีเพ่อประกอบการเรียกหลักประกันในการปลอยช่วคราว ซึ่งกําหนดใหคดีทีมี
ั
่
ื
ิ



ั

่
ั
ั

ิ

ิ
ั
อตราโทษจําคุกอยางสูงไมเกน ๕ ป ใหศาลใชดลพนจปลอยชวคราวไดโดยไมตองมีประกน ตอมาเมือวนที ่
่

ุ
่
ี
ี
ั
๒๐ มีนาคม ๒๕๖๒ ประธานศาลฎกาออกขอบงคับของประธานศาลฎกา (ฉบบที ๒) พ.ศ. ๒๕๖๒
ั
ุ
่


ั

ิ
ํ

ั
ิ


่
ิ
ี

กาหนดใหคดทีมีอตราโทษจําคุกอยางสูงไมเกน ๑๐ ป ใหศาลใชดลพนจปลอยชวคราวไดโดยไมตองมี
ิ
ิ

ี
่
ั
ั
ประกน เพือใหสอดคลองกบประมวลกฎหมายวธพจารณาความอาญา มาตรา ๑๑๐ ที่แกไขใหม ซึ่งการ
แกไขเพ่มเติมดังกลาวน้เปนการเพ่มโอกาสในการไดรับการปลอยช่วคราวโดยไมตองมีประกัน อีกทั้งยัง

ิ
ี
ั
ิ
สงผลใหประชาชนที่ตกเปนผูตองหาหรือจําเลยเขาถึงสิทธิในการปลอยชั่วคราวไดมากขึ้น

ํ
๓) การต้งผูกากับดูแลผูถูกปลอยชัวคราวตามพระราชบัญญัตมาตรการกากบและตดตาม
ั
ิ
ํ

ิ
่
ั
จับกุมผูหลบหนีการปลอยชั่วคราวโดยศาล พ.ศ. ๒๕๖๐
ุ
ั

พระราชบัญญัติมาตรการกํากบและตดตามจบกมผูหลบหนการปลอยชวคราวโดยศาล พ.ศ.
ั
ี
ิ
ั
่

ุ
่
๒๕๖๐ ใหอานาจศาลในกรณีที่ศาลมีคําสังอนญาตใหปลอยชวคราวโดยกําหนดเงอนไขใหผูที่ถูกปลอย
ื่
ํ
่
ั
ั
ั
่
ชวคราวปฏิบติเพ่อปองกนการหลบหนีหรือภัยอันตรายหรือความเสียหายที่อาจเกิดขึนตามมาตรา ๑๐๘
ื
้
ั
้
ู
ี
่
ิ


วรรคสาม แหงประมวลกฎหมายวธพจารณาความอาญา ศาลอาจมีคําสังแตงตงบุคคลใดเปนผูกํากับดแล
ั
ิ