Page 137 - SEDEF - Hz.Mevlana'dan İnciler

!
!
Her nereye baş koysam ona secde edilecek yerdir orası. Altı yönde de, onun dışında da Tanrı odur.
Bağ, gül, bülbül, sema, güzel bunların hepsi birer bahane, hep aranı- lan, istenilen O’dur.
!
Biz hükmünden doğmuşuz, hüküm hepimizin annesidir. Çocuklar gibi hükmün ardı sıra koşmuşuz. Biz ondan süt emeriz, hepimiz onun ardısıra doğudan, batıdan ta gökler tarafına dayanıncaya kadar uçarız. Uzun bir sefer emrediyor, Allah’ın saklamasında, korumasında ve arıklığında o se- fere ayak basalım. Şehirde olsun, çöllerde olsun, biz o ayın yol arkadaşı- yız. O güzel yüzlü aya, can kul ve köledir.
Şehir, o şahin ruhları çektiği yerdir; ev, bark Allah’ın: “Gel!”, dediği yer- dir. Kıble o olunca, derin derin ovalar kısalır, önünde ardında çimenler biter, gönül çeken serviler uzanır, yolda giderken yüksek dağlara rasla- yınca dağlar sırtlarını verirler ve: “Ey azemet ve kudret madenini kastede- rek yola çıkanlar! Merhaba...” derler. O, sevgili kılavuz ve önder olursa, yolun sarp taşlıkları ipek gibi yumuşar...
İşte biz o ayın ardınca gölge gibi yola revan olduk. Ey gönülleri bizim gönlümüzle, ey yolları bizim yolumuzla bir olan dostlar! Essala...
Bön ve ahmak olmıyan, gönlünü bize arkadaş eder. Çünkü gönül hafiftir, çeviktir, hareketlerinde ve yürüyüşünde yorulmaz. Tenin topallığından, gönlün çevikliğinden ötürüdür ki, Hak o vefakarlığı tenden değil, gönül- den istedi. Fakat canla bir renk olmuş olan o gönül nerede?... Bir balçık, ruhlara padişah olmuştur. Ruhlar hayrettedir ki, bu çorak toprak olan ten, sınırımızı geçti, hakan oldu, kendisine uyulan önder oldu. Önderin lafı mı olur? Onun ulaştığı yere biz ayak bassak şakavet içinde yanarız.
Bu, bir sanıdan ibaret olmadı; biz o tene dil uzattık. Fakat ey nasibsiz! Hiçbir adama hor bakma.
Biz su gibi, güllere, reyhanlara akıverelim; akıverelim ki, ölü topraklar bizden ötürü yeşersinler... Bostan, suyu şarıl şarıl akıtır... Çünkü o tayadır. Taya, bitki çocuklarını yer yer arar...
İşte bizi bu gibi cazibeler yüzbinlerce menzile çekti, ta fanilik alemine kadar getirdi. Bu alemde candan ve ruhtan, gizli ve açık bize Peygamber- ler geliyor, diyorlar ki:
!137