Page 114 - ยกเลิกอายุ
P. 114
112 • ยกเลิกอายุ • พิภพ | อัศศิริ | ทองแถม
แตไ่ มอ่ ยากออกความเหน็ อะไร เพราะทกุ เรอื่ งนนั้ เปน็ เรอื่ ง ถูกของเขา อาจจะไม่ถูกของเรา หรือผิดของเราแต่ก็เป็น เรอื่ งถกู ของเขา ถา้ เรามองไดอ้ ยา่ งนี้ เรากจ็ ะไมจ่ า เปน็ ตอ้ ง เอาตัวเข้าไปยุ่งวุ่นวายกับเขา
“เราเปน็ นกั เขยี น เราตา่ งกร็ อู้ ยแู่ กใ่ จวา่ อะไรผดิ อะไรถูก”
ผมเปน็ นกั เขยี นนอ้ ยทปี่ ลมื้ พอี่ ศั มายากนานมาก หลายตอ่ หลายครงั้ ทไี่ ดม้ โี อกาสพดู หรอื บรรยายใหน้ กั เขยี น รุ่นเยาว์ฟังถึงประสบการณ์การอ่าน หรือแม้กระทั่งแรง บันดาลใจที่เกิดจากการอ่านผมก็มักจะยกตัวอย่างงาน เขียนของพี่อัศเสมอ
-----------
รวมเรื่องสั้นที่ผมยกให้เป็นคัมภีร์ของชีวิตก็คือ “ฟุตบอลบ้านนอก” ของพี่อัศ
จากการอา่ นรวมเรอื่ งสนั้ เลม่ นที้ า ใหผ้ มคดิ อยา่ ง มั่นใจว่า วิธีการเล่าเรื่องง่ายๆ ที่งดงามแสนประทับใจ อย่างนี้ ผมน่าจะเขียนได้ เพราะเรื่องที่เขานามาเล่า นามาเขียนนั้น ผมรู้สึกว่าเป็นเรื่องที่อยู่ไม่ไกลตัวผมนัก
หลงั จากอา่ นฟตุ บอลบา้ นนอกแลว้ ผมไมร่ รี อทจี่ ะ หารวมเรอื่ งสนั้ ของพอี่ ศั เลม่ อนื่ ๆ มาอา่ นอกี ไมว่ า่ จะเปน็ เรอื่ งสนั้ ชดุ “บา้ นรมิ ทะเล” ทมี่ เี รอื่ งพเี่ หและจดหมายรกั ซึ่งผมประทับใจความสัมพันธ์ของพี่เหกับเด็กชายคนนั้น
