Page 116 - ยกเลิกอายุ
P. 116
114 • ยกเลิกอายุ • พิภพ | อัศศิริ | ทองแถม
ตอนที่ผมอ่านงานเขียนชุดฟุตบอลบ้านนอกจบ ผมเที่ยวบอกกับเพื่อนๆ หรือเคยให้สัมภาษณ์มาสักครั้ง สองครั้งว่า ผมชอบผลงานของอัศจนอยากจะเขียนให้ได้ เหมอื นเขา อยากเปน็ ลกู ศษิ ยข์ องเขา แตเ่ พราะเขาไมเ่ ปดิ โรงเรียน ผมก็เลยไม่ได้ไปสมัคร ได้แต่เรียนรู้เอาจาก ตวั หนงั สอื ของเขาวา่ เขามกั จะขนึ้ ตน้ อยา่ งไร เขาเลา่ ดว้ ย นา้ เสยี งแบบไหน ใชก้ ลวธิ ใี นการเขยี นอยา่ งไร และจบลง จงั หวะไหน จงึ จะทา ใหผ้ อู้ า่ นเกดิ ความสะเทอื นใจจนตอ้ ง หนั หนา้ หนจี ากตวั หนงั สอื เพอื่ ไมใ่ หน้ า้ ตามนั เออ่ ไหลออกมา
ราวปี ๒๕๒๗ หลังจากที่ผมอ่าน “ฟุตบอลบ้าน นอก” ผมคล่ังไคล้ผลงานของพี่อัศมาก ผมคิดว่าเขา ต้องเป็นคนที่มีความเห็นอกเห็นใจคนอื่นสูง น้าเสียงใน ตัวหนังสือของพี่อัศ ดูเป็นคนเหงาๆ เศร้าๆ ผมคิดว่า พอี่ ศั จะตอ้ งเปน็ ชายหนมุ่ ทชี่ า่ งคดิ ชา่ งสงั เกต และมองโลก ด้วยความเห็นอกเห็นใจ ผมอยากเห็นเขา อยากรู้จักเขา อยากใกล้ชิดรับใช้เขาบ้าง
ผมจาได้แม่นว่า ในเร่ืองส้ันชุดนักฟุตบอลบ้าน นอก ผมเหน็ ภาพของเดก็ นกั เรยี นตนี เปลา่ ในเรอื่ ง “ความ พ่ายแพ้” พี่อัศเขียนถึงครูประชาบาลคนหนึ่งที่ฝึกซ้อม ลกู ศษิ ยใ์ หร้ จู้ กั กบั เกมฟุตบอลแลว้ เทยี่ วพาเดก็ ๆ ของเขา ไปแขง่ ขนั กบั นกั เรยี นโรงเรยี นอนื่ พอี่ ศั ขนึ้ ตน้ ดว้ ยประโยค ที่น่าสนใจว่า
