Page 118 - ยกเลิกอายุ
P. 118
116 • ยกเลิกอายุ • พิภพ | อัศศิริ | ทองแถม
ภาพสุดท้ายท่ีเด็กพวกนั้นพร้อมกับคุณครูขึ้น รถสองแถวกลับโรงเรียนด้วยความเหงาเศร้า ขณะที่ใคร คนหนึ่งตีโทนเสียงดังว้าเหว่
แคภ่ าพนี้ ทา ใหผ้ มถงึ กบั หลบั ตาแนน่ ถอนหายใจ เอาก้อนสะอื้นหลบเข้าไปอยู่ข้างใน
ผมเปน็ เดก็ บา้ นนอกมากอ่ น อยโู่ รงเรยี นบา้ นนาปอ้ ตาบลควนปริง เดินทางจากเมืองเข้าไปสู่ตาบลนั้นด้วย ทางรถไฟ และต้องเดินตามไม้หมอนไปอีกเกือบสาม กิโลกว่าจะถึงโรงเรียน ไม่มีถนน ไม่มีไฟฟ้า ไม่มีสนาม ฟุตบอลดีๆ ให้เด็กเล่น ผมรู้สึกเหมือนผมเป็นตัวละคร เหล่านั้นของพี่อัศ
และ นั่นเป็นสาเหตุที่ทาให้ผมรู้สึกเหมือนกับว่า เขาเอาเรื่องของพวกเราไปเขียนไปเล่าให้คนอ่ืนฟังด้วย น้าเสียงที่เข้าอกเข้าใจ
ผมอ่านเรื่องสั้นชุดนี้ แล้วก็หลงรักพี่อัศมาก ผมชอบเขา ชอบนา้ เสยี งในการเลา่ เรอื่ งของเขา โดยเฉพาะ เรื่อง “สนามฟุตบอลนี้..ของเรา” พี่อัศใช้วิธีเล่าแบบ เขียนจดหมาย เริ่มต้นว่า
“เรยี น พณฯ ทา่ นวา่ การกระทรวงศกึ ษา กระผม รกั ษาการแทนครใู หญ่ โรงเรยี นบา้ นปา่ อา เภอและจงั หวดั ดังที่เขียนไว้แล้วบนหน้าซองถึงท่าน ส่วนครูใหญ่ตัวจริง ได้เสียชีวิตไปแล้ว ท่ามกลางความเศร้าเสียใจของคนใน
