Page 117 - ยกเลิกอายุ
P. 117
“ด้วยฝีไม้ลายมือเราน่าจะชนะ แต่เราก็แพ้ด้วย ความชอกช้าระกาใจ”
แล้วเขาก็เล่าถึงครูประชาบาลหนุ่มที่เฝ้าฝึกฝน เด็กให้เป็นนักฟุตบอล แต่เพราะความยากจนทาให้ ลูกศิษย์ของเขาแต่ละคนนั้นจัดอยู่ในประเภทกุ้งแห้ง อดอยาก ผอมโซซี่โครงบาน แรงน้อย ไม่มีเสื้อทีม ไม่มี รองเท้า เขาได้พาลูกศิษย์เหล่านี้ไปแข่งกับอีกโรงเรียน หนึ่งซึ่งมีพร้อมทุกอย่าง พี่อัศบรรยายายว่า
“นักฟุตบอลของผมใส่เครื่องแบบอย่างง่ายๆ เราเอาเสื้ออะไรก็ได้ เสื้อยืด ไม่ยืด คอกลม คอเหลี่ยม หรือแม้แต่เสื้อนักเรียนมาย้อมให้มันเป็นสีเดียวเหมือน กันหมด กางเกงขาสั้นก็เป็นสีกากีที่ใส่ไปโรงเรียน เราก็ พบั ขาใหก้ ระชบั เขา้ กนั ทกุ คน เลน่ กนั ดว้ ยตนี เปลา่ บางคน มีรองเท้าแต่เขาไม่ถนัดในการสวมรองเท้าเตะฟุตบอล และผมก็ไม่ใส่ใจ มองเห็นเป็นเรื่องเล็ก”
พวกนกั ฟตุ บอลตนี เปลา่ เหลา่ นไี้ ปแขง่ กบั โรงเรยี น เจ้าภาพในอาเภอ และในที่สุดก็แพ้เขา ที่ได้ยิงลูกหนึ่ง เพราะ “เปเล่ของเราตัดสินใจฝ่าหนามโคกกระสุนด้วย สีหน้าเหยเกและหลับหูหลับตายิงลูกบอลกระทบหน้า แขง้ กองหลงั ฝา่ ยตรงขา้ มแฉลบเขา้ ประตู เปน็ เหตใุ หโ้ กล์ เจา้ สา อางของเขาหลงทศิ ทางไป แตเ่ รากด็ ใี จอยไู่ ดไ้ มน่ าน เท่าไรหรอกก็เพราะเสียประตูไปอีกหนึ่ง”
๑๐ กรกฎาคม ๒๕๖๐ • 115
