Page 122 - ยกเลิกอายุ
P. 122
120 • ยกเลิกอายุ • พิภพ | อัศศิริ | ทองแถม
ก็มีสนามฟุตบอลที่ไม่สมประกอบแบบนี้ มีหนามแหลม คอยทิ่มตีนตลอดเวลา มีหินก้อนเล็กให้เหยียบจนเป็น แผลเลือดไหลซิบ มีหนามไมยราบซ่อนอยู่ทุกที่ ตอนพัก เที่ยงที่แดดร้อนจ้า แต่เราวิ่งไล่ลูกฟุตบอลกันเป็นกลุ่มๆ โดยไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย ถ้าสนามของผมมีกองไม้เถื่อน ของนักการเมืองมาวางไว้ ผมก็คงรู้สึกไม่แตกต่างไปจาก นักเรียนเหล่านั้น
ผมอา่ นจดหมายนจี้ บแลว้ รสู้ กึ สงสารครนู อ้ ยคนนี้ เหลอื เกนิ และถา้ ผมเปน็ นกั เขยี น ผมกอ็ าจเขยี นจดหมาย ไปบอก พณฯ ท่านครับ ช่วยพวกเราด้วยเถอะครับ
มีคนบอกเสมอว่าอานาจวรรณกรรมนั้นมีจริง ทา ใหเ้ ราทกุ ขก์ ไ็ ด้ สขุ กไ็ ด้ รอ้ งไหไ้ ด้ หวั เราะได้ ใหมๆ่ นนั้ ผมไม่ค่อยเชื่อ แต่เมื่อผมอ่านเรื่องราวเหล่านี้ ผมก็รู้ว่า ที่เขาพูดมาทั้งหมดนั้นจริงแท้แน่นอน งานเขียนของ พี่อัศในชุดฟุตบอลบ้านนอกนี้ ทาให้เราได้ฉุกคิด ได้รับรู้ ถึงความทุกข์ยากของคนอื่น เป็นเครื่องมือที่จะปลอบใจ ตัวเราว่า เมื่อเราทุกข์ เรายากจน เราขาดแคลน คนอื่น ก็ยากจนและขาดแคลนไม่น้อยไปกว่าเรา แทนที่เราจะ คิดถึงแต่เรื่องของตนเองก็ทาให้เราหันไปมองคนอื่นๆ เขาบ้าง ผมคิดว่า ทั้งหมดนี้ คือแรงบันดาลใจอย่างหนึ่ง ในการเขียนเรื่องสั้นของผม
