Page 121 - ยกเลิกอายุ
P. 121
เทา่ ไร แตแ่ กกอ็ ยากไดส้ นามฟตุ บอลกลบั คนื มา จนกระทงั่ ทนตอ่ ไปไมไ่ หว ครใู หญไ่ ปบอกวา่ เมอื่ ไรจะขนไมอ้ อกไป เสยี ทีเพราะเดก็ ๆอยากเลน่ ฟตุ บอลเตม็ แกแ่ ลว้ ชายหนมุ่ คนทเี่ ฝา้ ขอนไมบ้ อกวา่ เจา้ นายยงั ไมส่ งั่ จะใหเ้ ขาทา ยงั ไง ครูใหญ่พูดว่า เขาไม่อยากยุ่งเรื่องไม้เถื่อนนี่หรอก แต่รีบ ไปบอกเจ้านายให้ขนไปที่อื่นเสียดีกว่า ไม่อย่างนั้น...” ครูใหญ่พูดทิ้งท้ายไว้
“ลว่ งยามดกึ กระผมไดย้ นิ เสยี งปนื ดงั ขนึ้ ทา่ มกลาง ความเงียบของขุนเขาราวป่า เสียงปืนดังมาจากทางบ้าน ครูใหญ่ แล้วแกก็จากพวกเราไป ภายในห้องนอนของแก ลูกฟุตบอลที่เก่าแล้วเปื้อนเลือดตกกลิ้งอยู่ข้างๆ ร่างที่ หมดลมหายใจ
พณฯ ท่านครับ กระผมครูน้อยรักษาการแทน ครใู หญ่ ไดย้ นิ ขา่ ววา่ ทา่ นมนี โยบายจะสนบั สนนุ การกฬี า ใหเ้ ดก็ ๆ ของเราทกุ แหง่ ทวั่ ประเทศ กระผมเรยี นเลา่ เรอื่ งนี้ มาก็ด้วยความหวังว่าคงเป็นประโยชน์แก่พณฯ ท่าน ไม่มากก็น้อย”
พี่อัศจบลงด้วยการปิดท้ายว่า “พวกเราได้เสีย ครูใหญ่ที่หาไม่ได้แล้ว เมื่อไรเล่าที่พวกเด็กๆ จะได้สนาม กลับคืนมา”
ผมอ่านแค่นี้ก็รู้สึกก้อนสะอื้นแล่นขึ้นมาเป็น ระลอก ผมนึกภาพออก ที่โรงเรียนบ้านนาป้อของผม
๑๐ กรกฎาคม ๒๕๖๐ • 119
