Page 2493 - บทความทางวิชาการหลักสูตร ผู้พิพากษาหัวหน้าศาล รุ่นที่ 21

๒๔๗๘

ี
บทบาทผูพิพากษาหัวหนาศาลกับการปลอยชั่วคราวผูตองหาหรือจําเลยในคดอาญา

๒๖

ิ
ั
ผูพพากษาหวหนาศาลมีฐานะเปนขาราชการตุลาการ 26 ซึ่งมีอํานาจหนาทีในการพิจารณา
่
ี
ํ
ิ



พพากษาอรรถคด ทั้งยงตองรับผิดชอบในราชการของศาลใหเปนไปโดยเรียบรอย และมีอานาจหนาที่

ั
๒๗
ดังตอไปนี้ดวย27
ี
ี

ั
ิ
ั
(๑) น่งพิจารณาและพพากษาคดใด ๆ ของศาลน้น หรือเมื่อไดตรวจสํานวนคดใดแลวมีอานาจ
ํ
ทําความเห็นแยงได 
(๒) สั่งคํารองคําขอตาง ๆ ที่ยื่นตอตนตามบทบัญญัติแหงกฎหมายวาดวยวิธีพิจารณาความ
้
ื
ี
(๓) ระมัดระวังการใชระเบยบวิธการตาง ๆ ทีกําหนดขึนโดยกฎหมายหรือโดยประการอนให 
ี

่
่
เปนไปโดยถูกตอง เพือใหการพิจารณาพิพากษาคดีเสร็จเด็ดขาดไปโดยเร็ว
่
(๔) ใหคําแนะนําแกผูพิพากษาในศาลนั้นในขอขัดของเนื่องในการปฏิบัติหนาที่ของผูพิพากษา
ั
ี

ั
(๕) รวมมือกบเจาพนกงานฝายปกครองในบรรดากิจการอันเก่ยวกับการจัดวางระเบียบและการ
ดําเนินการงานสวนธุรการของศาล
(๖) ทํารายงานการคดีและกิจการของศาลสงตามระเบียบ
(๗) มีอํานาจหนาที่อื่นตามที่กฎหมายกําหนด
ี้
ั
ิ


ิ
ุ
ํ
่
ั
นอกจากนผูพพากษาหวหนาศาลยงมีอานาจประเมินผลงานของขาราชการศาลยตธรรมทีทํางาน
ู
ั
ิ
ั้
ประจําอยในศาลนนตามพระราชบญญัตระเบียบบริหารราชการศาลยตธรรม พ.ศ. ๒๕๔๓ มาตรา ๙ ซึ่ง
ิ
ุ
ุ
ิ
ํ

ิ
่

ิ
ั
ิ
ิ
บัญญัติวา “ขาราชการศาลยุตธรรมทีทํางานประจาในศาลยตธรรมตองปฏบตตามคําสั่งของผูพพากษาใน
ศาลยุติธรรมแหงนั้นซึ่งสั่งในหนาที่ราชการโดยชอบดวยกฎหมายและระเบียบของทางราชการ
ํ
ั

้
ํ
ในการเลือนขันเงนเดอนประจาปและการแตงตงใหดํารงตาแหนงของขาราชการศาลยุติธรรมที ่
่
้
ื

ิ
ั

ํ
้
ุ
ิ
ั

ุ

ํ
ั
ิ
ั
ทํางานประจาในศาลยตธรรม ใหผูบงคับบญชาของขาราชการศาลยตธรรมนนดาเนินการใหสอดคลองกบ
ผลการประเมินผลงานที่ผูพิพากษาซึ่งเปนหัวหนาในศาลยุติธรรมแหงนั้นจัดทําขึ้น”
เมือพจารณาตามบทบญญัตของกฎหมายดงกลาวขางตนแลวจะเห็นไดวาผูพพากษาหวหนาศาลมี

ิ

ั

ิ
่

ั
ั
ิ
ิ
อานาจทั้งในสวนทีเปนการพจารณาพพากษาอรรถคดซึ่งเปนงานตลาการ และมีอานาจในฐานะทีเปน
่
ี
ํ
ํ
่

ุ

ิ

ั
ั
หวหนาในศาลยตธรรมนนซึงเปนงานในสวนการสนบสนนการพจารณาพพากษาคดและในการบริหารงาน
ี
่
ั
ิ

้
ิ
ุ
ิ
ุ

ดานอื่น
สําหรับในสวนที่เกี่ยวกับการปลอยชั่วคราวผูตองหาหรือจําเลยนั้น ผูพิพากษาหัวหนาศาลมีอานาจ
ํ
หนาทีตามกฎหมายในฐานะที่เปนผูพพากษานายเดียวตามพระธรรมนูญศาลยุตธรรมที่มีอานาจสั่งคํารอง
ํ
่
ิ

ิ
ิ
ขอปลอยช่วคราว และในฐานะผูพิพากษาหัวหนาศาลที่มีอํานาจในการกําหนดแนวทางปฏบัตในสวนที ่
ั

ิ
ั
ิ
ั
ี
เก่ยวกับการปลอยช่วคราว เชน วางแนวทางปฏบตกําหนดใหผูพิพากษาหัวหนาศาลเปนผูมีหนาทีในการ
ิ
่

๒๖
พระราชบัญญัติระเบียบขาราชการฝายตุลาการศาลยุติธรรม พ.ศ. ๒๕๔๓ มาตรา ๑๑
๒๗
พระธรรมนูญศาลยุติธรรม มาตรา ๑๑