Page 128 - SEDEF - Hz.Mevlana'dan İnciler

!
!
A yüzü gönül ka’besi can kıblesi güzel, mum gibi gamdan yandım-ya- kıldım a can yalımı...
Perdeyi kaldır da aşığa yüzünü göster; göster de kendi elleriyle can hır- kasını yırtsın-gitsin.
!
Gözünü aç da cana bak, onu tutmuşum, çeke çeke sevgiliye götürüyorum; o ezeli bayrama kurban etmeye götürüyorum şu canı.
Mademki canlar güvercinliği ondan ayrı düştü, ne diye şu kimyonu almı- şım da Kirman’a götürüyorum, tereciye tere satıyorum?
Herşey aslına sevine, güle gider, ben de o yüzden canı sevine, güle aslına götürüyorum.
Şekerkamışı diş altına düşmedikçe tadı nerden belli olur? Şekerkamışına benzeyen canı dişin altına götürüyorum ben.
Altın madende bulundukça parlaklık elde edemez; onu azar azar maden- den alıyor, tezce kuyumcuya götürüyorum.
Ateşin dumanı küfürdür, ışığı iman; bense can mumunu küfrün de ötesine götürmedeyim, imanın da.
Eteğimin altına bir güneş almışım, güneşi inkar eden her buluta delil ola- rak göstermeye gidiyorum.
A Sevgili, sana armağanım gönül denizinin incisidir; fakat tertemiz ca- nından utanıyorum da deniz gibi gizlice getiriyorum.
!
! ! ! ! !
!128