Page 132 - SEDEF - Hz.Mevlana'dan İnciler

!
!
Gayb aleminin suvarisi geçip gitti, bir toz kalktı, O yerinden gitti ama kopardığı toz hala yerinde.
Sen dosdoğru bak, sağa sola dönüp bakma! Onun tozu burada, fakat kendisi ölümsüzlük alemindedir.
!
Agah ol ki, veliler zamanın İsrafilidirler. Ölüler, onlardan can bulur, geli- şirler.
Ölü canlar, ten kefenlerine bürünmüş yatarlarken onların sesinden sıçra- yıp kalkarlar.
Derler ki, bu ses, öbür seslerden başkadır. Çünkü diriltmek Allah sesinin işidir.
Biz öldük, tamamıyle çürüdük. Fakat Allah’ın sesi gelince hepimiz diril- dik, kalktık.
Allah sesi ister örtü ardından, ister örtüsüz gelsin, Cibril vasıtasıyla Mer- yem’e yakasından üfleyerek ne verdiyse, insana onu verir.
Ey derileri altında yokluğun çürütüp yok ettiği kimseler! Sevgilinin sesiy- le yokluktan dönüp tekrar varolun.
O ses, Allah kulunun boğazından çıksa da mutlaka Padişahtan gelmekte- dir.
Allah ona dedi ki; “Ben senin dilin ve gözünüm, ben senin hislerin, memnuniyet ve öfkenim.
Yürü! Benimle işiten, benimle gören sensin. Sır sahibi olmak da ne de- mek. Sen sırrın ta kendisisin...
Sen mademki hayret aleminde Allah için olmak sırrına erdin, ben de se- nin olurum. Çünkü, ‘Kim Allah’ın olursa, Allah da onun olur.’
Sana bazen sensin derim, bazen de benim derim. Ne dersem diyeyim, ben parlak bir Güneşim...
Her nerede bir çırağlıktan parlasam, orada bütün bir alemin müşkülleri çözülür.
!132