Page 455 - Besson&Demona

ki przecina. Moje stanowisko wypadło na lewej ance, nad Bzurą. Zachodząc na nie, widziałem liczne tropy dzicze, co bardzo podniosło mnie na duchu. Miot był długi, należało więc cierpliwie i cicho czekać. Po pewnym czasie zobaczyłem z daleka kilka sztuk sporych dzików idących w kierunku przeciwnej anki. Czekałem na strzały, ale panowała cisza. Domyśliłem się, że dziki wyszły z miotu bez strzału. W pewnej chwili zobaczyłem kilka sporych dzików idących między kępami krzaków w moim kierunku. Dzieliło nas około dwustu metrów. Było ich pięć, w tym duży odyniec. Gdy jedna z kęp je zasłoniła, przesunąłem się za krzak, i zająłem takie stanowisko, aby mieć je przed sobą na jakieś pięćdziesiąt, sześćdziesiąt kroków po lewej stronie kępy. Czekałem do- brą chwilę, ale dziki się nie pokazały. Aby sprawdzić, co się z nimi stało, zrobiłem ob- rót w lewo i... za moimi plecami, w odległości czterdziestu kroków, stała cała wataha. Na moje nieszczęście, kiedy się obracałem, lód pod nogami załamał się z trzaskiem. Na ten dźwięk dziki, jakby w nie piorun strzelił, się rozsypały. Nie zwracając uwagi na to, że wpadłem do wody, z przyrzutu strzeliłem pierwszą prowadzącą sztukę. Została w ogniu. Drugim strzałem położyłem odyńca. I kiedy wydawało mi się, że za sekundę zrobię tripleta, w momencie składania się do trzeciej sztuki otworzył się dryling. Oka- zało się, że podczas drugiego strzału pękła w nim blokująca sprężyna. Nim się z nim uporałem, pozostałe trzy dziki były już daleko.
Pierwsza strzelona sztuka leżała przede mną, odyniec wczołgiwał się do kępy krza- ków. Podtrzymując pękniętą sprężynę palcem, podszedłem do tej kępy. W miejscu, gdzie padł, było dużo farby, a po ugniecionym śniegu można było się domyślić, że to duża tusza dzika. Myślę, że ważył sto dziesięć, sto dwadzieścia kilogramów. Byłem przygotowany na ewentualny atak rannego zwierza. Obszedłem krzak z drugiej stro- ny i stwierdziłem po tropach i farbie, że przeszedł do następnej kępy. Podszedłem do niej i... znów to samo. Tyle że farby było coraz mniej. I tak od kępy do kępy, robiąc du- że koło, doprowadził mnie do Bzury. W końcu przepłynął rzekę i dalej poszedł już bez farby do pobliskiego lasu. Musiał dostać „na miękkie”, a zimna woda go otrzeźwiła. Słuch o nim zaginął. Gdybym się nie zajął kłopotami ze sprężyną drylinga, miałbym czas na dostrzelenie go. Widocznie poszedł względnie zdrowy, bo ani jego, ani farby nie znaleziono. Mając pewny triplet, zostałem z jedną lochą.
WYSKOCZYŁ DZIK W ZIELONYM NIEPRZEMAKALNYM PŁASZCZU
Ta historia jest i straszna, i śmieszna. To było polowanie dewizowe w Ośrodku Hodowli Zwierzyny w Walewicach. W jednym z pędzeń stałem jak zwykle na ance. Brany był młodnik, a na wysokości dwóch ostatnich stanowisk między młodnikiem a li- nią myśliwych był pas małych sadzonek. W nagonce uczestniczył dość dziwnie ubrany człowiek: w nylonowym nieprzemakalnym płaszczu w kolorze jaskrawej zieleni. Na- gonkę było już słychać z niedalekiej odległości, kiedy usłyszeliśmy przeraźliwy krzyk:
– 453 –
...O POLOWANIACH