Page 851 - osoole-kafi-j2

‫ﺳﺨﺘﯽ ﺑﺎ ﻋﻠﯽ و اوﻻدش داﺷﺖ ‪ ،‬ﻣﺘﺼﺪي اﻣﻼك و ﺧﺮاج ﺷـﻬﺮ ﻗﻢ ﺑﻮد‪ .‬روزي در ﻣﺠﻠﺴﺶ از ﻋﻠﻮﯾﺎن و ﻣﺬاﻫﺒﺸﺎن ﺳﺨﻦ ﺑﻪ ﻣﯿﺎن‬
‫آﻣـﺪ‪ ،‬او ﮔﻔﺖ ‪ :‬ﻣﻦ در ﺳـﺎﻣﺮه ﻣﺮدي از اوﻻـد ﻋﻠﯽ را از ﻟﺤـﺎظ رﻓﺘـﺎر و وﻗـﺎر و ﭘﺎﮐـﺪاﻣﻨﯽ و ﻧﺠـﺎﺳﺖ و ﺑﺰرﮔـﻮاري در ﺧـﺎﻧﻮاده‬
‫ﺧﻮدش و ﺑﻨﯽ ﻫﺎﺷﻢ ﻣﺎﻧﻨـﺪ ﺣﺴﻦ ﺑﻦ ﻋﻠﯽ ﺑﻦ ﻣﺤﻤـﺪ‪ ،‬اﺑﻦ اﻟﺮﺿﺎ ﻧﺪﯾﺪم و ﻧﺸـﻨﺎﺧﺘﻢ ﮐﻪ ﺧﺎﻧﺪان ﺧﻮدش و ﺑﻨﯽ ﻫﺎﺷﻢ و ﺳﺮﻟﺸـﮑﺮان‬
‫وزﯾﺮان و ﻫﻤﻪ ﻣﺮدم او را ﺑﺮ ﺳﺎل ﺧﻮرده ﮔﺎن و اﺷـﺮاف ﻣﻘﺪم ﺑﺪارﻧﺪ‪ .‬زﯾﺮا ﻣﻦ روزي ﺑﺎﻻي ﺳـﺮ ﭘﺪرم اﯾﺴـﺘﺎده ﺑﻮدم و آن روزي‬
‫ﺑﻮد ﮐﻪ ﺑﺮاي ﭘـﺬﯾﺮﻓﺘﻦ ﻣﺮدم ﻣﯽ ﻧﺸـﺴﺖ ‪ ،‬ﻧﺎﮔﺎه درﺑﺎﻧﺎﻧﺶ در آﻣﺪﻧـﺪ و ﮔﻔﺘﻨـﺪ اﺑﻮ ﻣﺤﻤـﺪ‪ ،‬اﺑﻦ اﻟﺮﺿﺎ دم در اﺳﺖ ‪ ،‬ﭘﺪرم ﺑﻪ آواز‬
‫ﺑﻠﻨﺪ ﮔﻔﺖ ‪ :‬اﺟﺎزه اش دﻫﯿﺪ‪ .‬ﻣﻦ ﺗﻌﺠﺐ ﮐﺮدم از اﯾﻨﮑﻪ در ﻣﺤﻀـﺮ ﭘﺪرم ﻣﺮدي را ﺑﮑﻨﯿﻪ ﻣﻌﺮﻓﯽ ﮐﺮدﻧﺪ‪ ،‬در ﺻﻮرﺗﯽ ﮐﻪ ﺟﺰ ﺧﻠﯿﻔﻪ‬

‫و وﻟﯿﻌﻬﺪ و ﻧﻤﺎﯾﻨﺪه ﺳﻠﻄﺎن ﻧﺰد او ﺑﻪ ﮐﻨﯿﻪ ﻣﻌﺮﻓﯽ ﻧﻤﯽ ﺷﺪ‪.‬‬

‫ﺳﭙﺲ ﻣﺮدي ﮔﻨـﺪﻣﮕﻮن ‪ ،‬ﺧﻮش اﻧﺪام ‪ ،‬ﻧﯿﮑﻮ رﺧﺴﺎر‪ ،‬ﺧﻮش ﭘﯿﮑﺮ‪ ،‬ﺗﺎزه ﺟﻮان ﺑﺎ ﺟﻼﻟﺖ و ﻫﯿﺒﺖ وارد ﺷﺪ‪ ،‬ﭼﻮن ﻧﮕﺎه ﭘﺪرم ﺑﻪ او‬
‫اﻓﺘﺎد‪ ،‬ﺑﺮﺧﺎﺳﺖ و ﭼﻨـﺪ ﻗـﺪم اﺳـﺘﻘﺒﺎﻟﺶ ﮐﺮد‪ ،‬ﺑﺎ آﻧﮑﻪ ﮔﻤﺎن ﻧـﺪارم ﭼﻨﯿﻦ ﮐﺎري را ﻧﺴـﺒﺖ ﺑﻪ ﻫﯿـﭻ ﺑﻨﯽ ﻫﺎﺷﻢ و ﺳﺮﻟﺸـﮑﺮي ﺑﮑﻨﺪ‪،‬‬
‫ﭼﻮن ﻧﺰدﯾﮑﺶ ‪ ،‬رﺳـﯿﺪ ﺑﺎ او ﻣﻌﺎﻧﻘﻪ ﮐﺮد و ﺻﻮرت و ﺳـﯿﻨﻪ اش ﺑﻮﺳﯿﺪ و دﺳﺘﺶ را ﮔﺮﻓﺖ و روي ﻣﺴﻨﺪي ﮐﻪ ﺧﻮدش ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺑﻮد‪،‬‬

‫او را ﻧﺸﺎﻧﯿﺪ‪ ،‬و ﭘﻬﻠﻮي او ﻧﺸﺴﺖ و ﻣﺘﻮﺟﻪ او ﺷﺪ و ﺑﺎ او ﺑﻪ ﺳﺨﻦ ﭘﺮداﺧﺖ و ﺧﻮد را ﻗﺮﺑﺎن او ﻣﯽ ﮐﺮد‪ ،‬ﻣﻦ از آﻧﭽﻪ‬