Page 852 - osoole-kafi-j2

‫از ﭘـﺪرم ﻣﯽ دﯾـﺪم در ﺷـﮕﻔﺖ ﺑﻮدم ﮐﻪ درﺑﺎن آﻣﺪ و ﮔﻔﺖ ﻣﻮﻓﻖ )ﺑﺮادر و ﺳﺮﻟﺸـﮑﺮ ﺧﻠﯿﻔﻪ ﻋﺒﺎﺳـﯽ ( آﻣﺪه اﺳﺖ و ﻫﺮ ﮔﺎه ﻣﻮﻓﻖ‬
‫ﻧﺰد ﭘﺪرم ﻣﯽ آﻣﺪ‪ ،‬درﺑﺎﻧﺎن و اﻓﺴـﺮان ﻣﺨﺼﻮﺻـﺶ ﺟﻠﻮ ﻣﯽ رﻓﺘﻨﺪ و از در ﺧﺎﻧﻪ ﺗﺎ ﻣﺴـﻨﺪ ﭘﺪرم ﺑﻪ ﺻﻒ ﻣﯽ اﯾﺴـﺘﺎدﻧﺪ ﺗﺎ او ﺑﯿﺎﯾﺪ و‬
‫ﺑﺮود‪ ،‬ﭘـﺪرم رو ﺑﻪ اﺑﯽ ﻣﺤﻤـﺪ داﺷﺖ و ﺑﺎ او ﺳـﺨﻦ ﻣﯽ ﮔﻔﺖ ﺗﺎ ﻧﮕﺎﻫﺶ ﺑﻪ ﻏﻼﻣﺎن ﻣﺨﺼﻮص ﻣﻮﻓﻖ اﻓﺘﺎد‪ ،‬آﻧﮕﺎه ﮔﻔﺖ ‪ :‬ﺧﺪا ﻣﺮا‬
‫ﻗﺮﺑﺎﻧﺖ ﮐﻨـﺪ‪ ،‬اﮐﻨﻮن ﻫﺮﮔﺎه ﺑﺨﻮاﻫﯿﺪ )ﻣﯽ ﺗﻮاﻧﯿﺪ ﺗﺸـﺮﯾﻒ ﺑﺒﺮﯾﺪ( و ﺑﻪ درﺑﺎﻧﺎﻧﺶ ﮔﻔﺖ ‪ :‬او را از ﭘﺸﺖ ﺻﻒ ﺑﺒﺮﯾﺪ ﺗﺎ آن ﻣﺮد ﯾﻌﻨﯽ‬

‫ﻣﻮﻓﻖ او را ﻧﺒﯿﻨﺪ‪ .‬او ﺑﺮﺧﺎﺳﺖ و ﭘﺪرم ﻫﻢ ﺑﺮﺧﺎﺳﺖ و ﺑﺎ او ﻣﻌﺎﻧﻘﻪ ﮐﺮد و ﺑﺮﻓﺖ ‪.‬‬

‫ﻣﻦ ﺑﻪ درﺑﺎﻧـﺎن و ﻏﻼﻣﺎن ﭘـﺪرم ﮔﻔﺘﻢ ‪ :‬واي ﺑﺮ ﺷـﻤﺎ!! اﯾﻦ ﭼﻪ ﺷﺨﺼـﯽ ﺑﻮد ﮐﻪ او را ﺑﺎ ﮐﻨﯿﻪ ﺑﻪ ﭘـﺪرم ﻣﻌﺮﻓﯽ ﮐﺮدﯾـﺪ و ﭘـﺪرم ﺑﺎ او‬
‫ﭼﻨﯿﻦ رﻓﺘـﺎر ﮐﺮد؟ ﮔﻔﺘﻨـﺪ‪ :‬او از اوﻻـد ﻋﻠﯽ اﺳﺖ و او را ﺣﺴﻦ ﺑﻦ ﻋﻠﯽ ﻣﯽ ﻧﺎﻣﻨـﺪ و ﺑﻪ اﺑﻦ اﻟﺮﺿﺎ ﻣﻌﺮﻓﯽ ﻣﯽ ﺷﻮد‪ ،‬ﺷـﮕﻔﺘﻢ اﻓﺰون‬
‫ﮔﺸﺖ و در ﺗﻤﺎم آن روز ﭘﺮﯾﺸﺎن و ﻧﺎ آرام ﺑﻮدم و درﺑﺎره او و آﻧﭽﻪ او رﻓﺘﺎر ﭘﺪرم ﻧﺴـﺒﺖ ﺑﻪ او دﯾﺪه ﺑﻮدم ﻣﯽ اﻧﺪﯾﺸـﯿﺪم ﺗﺎ ﺷـﺐ‬
‫ﺷـﺪ‪ ،‬و ﻋﺎدت ﭘـﺪرم اﯾﻦ ﺑﻮد ﮐﻪ ﻧﻤﺎز ﻋﺸﺎ را ﻣﯽ ﮔﺰارد‪ ،‬ﺳـﭙﺲ ﺑﺮاي ﻣﺸﻮرﺗﻬﺎي ﻣﻮرد ﻧﯿﺎز و آﻧﭽﻪ ﺑﺎﯾـﺪ ﺑﻪ ﻋﺮض ﺳـﻠﻄﺎن ﺑﺮﺳـﺪ‬

‫ﻣﺠﻠﺲ ﻣﯽ ﮐﺮد‪ .‬ﭼﻮن ﻧﻤﺎزش را ﮔﺰارد و ﺟﻠﻮس ﮐﺮد‪ ،‬آﻣﺪم و در ﺑﺮاﺑﺮش ﻧﺸﺴﺘﻢ ‪ ،‬در ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ دﯾﮕﺮي ﻧﺰد او ﻧﺒﻮد‪.‬‬

‫ﺑﻪ ﻣﻦ ﮔﻔﺖ ! اﺣﻤﺪ! ﮐﺎري داري ؟ ﮔﻔﺘﻢ آري‬