Page 949 - osoole-kafi-j2

‫ِﻣ ْﻦ‬ ‫َﺳ ِﻤ ْﻌ َﺖ‬ ‫ﺑَ ِﺼﯿ ٍﺮ‬ ‫َأﺑُﻮ‬ ‫ﻟَ ُﻪ‬ ‫َﻓ َﻘﺎ َل‬ ‫ﻣُ َﺤ ﱠﺪﺛ ًﺎ‬ ‫َﻟأَﺑَ ِﺎﮑ ﱢﻨ َﻋﺒْﯽ ِﺪ َﺳاﻟِﻤﱠﻠ ِﻌْﻪﺘُ ُﻪعﻣَِﯾ ُﻘْﻦﻮَأُﺑِل ﻧَﯽ ْﺤَﺟُﻦْﻌ َﻔاﺛٍْﺮَﻨﺎعَﻋ َﺸ َﺮ‬ ‫ﻓِعﯽَﻓ ََﻣﺤﻨْﱠﻠ َِﺰﻔﻟُِﻪِﻪ َﻣﺑِﱠَﺮﻤًهﱠﮑَأَﻪْو َﻓ َﻣَﻘﱠﺎﺮ َﺗَﯿْل ِ ُﻣﻦ ََأﺤﻧﱠ ﱠُﻤﻪ ُﺪَﺳﺑِْﻤَُﻦﻌ ُﻪِﻋ َﻓْﻤَﻘَﺎﺮا ََلن َأﺑَُﺳـﻮ ِﺑَﻤ ْﻌِﺼﯿُ ٍﺖﺮ‬ ‫ََﻋﺟﺒْﻌِْﺪَﻔاٍﺮﻟ ﱠﻠ ِﻪع‬ ‫َأﺑِﯽ‬
‫َأﺑِﯽ‬

‫اﺻﻮل ﮐﺎﻓﯽ ﺟﻠﺪ ‪ 2‬ﺻﻔﺤﻪ ‪ 483‬رواﯾﺖ ‪20‬‬

‫ﺳﻤﺎﻋﻪ ﺑﻦ ﻣﻬﺮان ﮔﻮﯾـﺪ‪ :‬ﻣﻦ و اﺑﻮ ﺑﺼـﯿﺮ و ﻣﺤﻤـﺪ ﺑﻦ ﻋﻤﺮان آزاد ﺷﺪه ﺣﻀـﺮت اﺑﯽ ﺟﻌﻔﺮ ﻋﻠﯿﻪ اﻟﺴـﻼم در ﻣﻨﺰﻟﺶ ﺑﻤﮑﻪ ﺑﻮدﯾﻢ ‪،‬‬
‫ﻣﺤﻤـﺪ ﺑﻦ ﻋﻤﺮان ﮔﻔﺖ ‪ :‬ﺷـﻨﯿﺪم اﻣـﺎم ﺻﺎدق ﻋﻠﯿﻪ اﻟﺴـﻼم ﻣﯽ ﻓﺮﻣﻮد‪ :‬ﻣﺎ دوازده ﺗﻦ ﻣﺤـﺪﺛﯿﻢ ‪ .‬ﺳـﭙﺲ اﺑﻮﺑﺼـﯿﺮ ﮔﻔﺖ ‪ :‬ﺗﻮ از اﻣﺎم‬
‫ﺻﺎدق ﻋﻠﯿﻪ اﻟﺴـﻼم ﺷﻨﯿﺪه اي و ﯾﮑﺒﺎر ﯾﺎ دو ﺑﺎر او را ﺳﻮﮔﻨﺪ داد ﮐﻪ آﯾﺎ ﺷﻨﯿﺪه اﺳﺖ ؟ )او ﮔﻔﺖ ﺷﻨﯿﺪه ام ( ﺳﭙﺲ اﺑﻮ ﺑﺼﯿﺮ ﮔﻔﺖ‬

‫‪ :‬وﻟﯽ ﻣﻦ اﯾﻦ ﺳﺨﻦ را از اﻣﺎم ﺑﺎﻗﺮ ﻋﻠﯿﻪ اﻟﺴﻼم ﺷﻨﯿﺪه ام ‪.‬‬

‫ﻫﺮﮔﺎه درﺑﺎره ﮐﺴﯽﭼﯿﺰي ﮔﻮﯾﻨﺪ ﮐﻪاو ﻧﺪاﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ و ﻓﺮزﻧﺪ ﯾﺎ ﻓﺮزﻧﺪ زاده‪...‬‬

‫)ﻫﺮﮔﺎه درﺑﺎره ﮐﺴﯽ ﭼﯿﺰي ﮔﻮﯾﻨﺪ ﮐﻪ او ﻧﺪاﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﺪ و ﻓﺮزﻧﺪ ﯾﺎ ﻓﺮزﻧﺪ زاده اوداﺷﺘﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ‪ ،‬ﻫﻤﺎﻧﺴﺖ ﮐﻪ درﺑﺎره او ﮔﻔﺘﻪ ﺷﺪه (‬

‫ﺑَﺎ ٌب ﻓِﯽ َأﻧﱠ ُﻪ ِإ َذا ﻗِﯿ َﻞ ﻓِﯽ اﻟ ﱠﺮ ُﺟ ِﻞ َﺷ ْﯽ ٌء َﻓ َﻠ ْﻢ َﯾ ُﮑ ْﻦ ﻓِﯿ ِﻪ َو َﮐﺎ َن ﻓِﯽ َوﻟَ ِﺪ ِه َأ ْو َوﻟَ ِﺪ َوﻟَ ِﺪ ِه َﻓ ِﺈ ﱠﻧ ُﻪ ُﻫ َﻮ اﻟﱠ ِﺬي ﻗِﯿ َﻞ ﻓِﯿ ِﻪ‬
‫اَﻟﻋ‪1‬ﱠﻠﺒْ‪-‬ـِﻪ ِﺪُﻣَواَﻟﺤﱠَﻠﱠﺟﻤِﻪﺎ ُِﺪﻋﻠُعﺑُْﻪَﻗُـﻦَﺎرَﯾَُلﺳْﺤﻮَِإﯿﻟً ﱠﺎنﯽ ِإاﻟَﻟَﻋﱠﻠ َﯽﻪْﻦﺑََﺗَﻨِأَﻌـْﺣﺎﯽﻟََﻤـِإﯽَْﺳﺪََأﺮﺑاْْوﺋِِﯿَﻦﺣَﻞُﻣﯽَﻓَﺤَِإﱠﻟﺤَﻤ ﱠٍﺪﺪﯽ ََِوﻋث ْﻤَﻋِﻋَﻠِﺮاْﻤﱡََﯽﺮناﺑَْأُﻧﱢنُﻦاﯽﻣِْإﺑَْﺮََوَﺮأااَﺗ ِﻫُِﻫﻪﯿ ٌََﻢﺐﺣ ﱠﻨﻟَََﻋـﻪ ْﺑِﻦََﺬَأﮏﻟِﺑِﯿَذَِﻪ َﮐﮏ َﺮﺟًَاوِﻤﯿَِﺳﻫﻌ ًَِﺎﻮ ّﯽﯾـَﻋًُﺎأ ﱡِمﻦُﻣ َﺒَاﻣﺎﺑَْْﺮرَِﯾﻦَﮐﻢًﺎَﻣ َﻓﯾَُْﻠﺤﺒْﺒﱠُِﻤﺮﺎﻮ ُئٍَﺣباﻟََْﻤﺄََﻠﻋ ْﮐِْﻦَﻤﺖاَﻪﺑَْﮐَِوﺎﻦ َانﻟِرَْﺋَﺄﺑﺎَْﺣَﺮ ٍْﻤبﻠَُ َﻬَصﻋﺎ َْوﻦ ﯾَُأﺑِْﺤﯿِﯽ ﺑَﯽ ِاﺼـﻟْ َﯿﻤ ٍْﺮﻮ َﺗ َﻋﯽْﻦﺑ ِﺈَأﺑِْذ ِﯽن‬