Page 1263 - บทความทางวิชาการหลักสูตร ผู้พิพากษาหัวหน้าศาล รุ่นที่ 21
P. 1263
1251
ผู้เขียนขอยกตัวอย่างคดีที่ผู้เขียนเป็นเจ้าของส านวนคือ คดีหมายเลขด าที่ คม ๒/๒๕๖๒ ของศาลจังหวัดสระบุรี
้
เป็นคดีที่โจทก์ฟองขอให้ลงโทษจ าเลยตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๓๓, ๘๓, ๙๑, ๒๘๓, ๓๑๗, ๓๑๘
พระราชบัญญัติป้องกันและปราบปรามการค้ามนุษย์ พ.ศ.๒๕๕๑ มาตรา ๔, ๖, ๕๒ พระราชบัญญัติป้องกันและ
ปราบปรามการค้าประเวณี พ.ศ.๒๕๓๙ มาตรา ๔, ๙, ๑๑ พระราชบัญญัติคุ้มครองเด็ก พ.ศ. ๒๕๔๖ มาตรา ๒๖,
๗๘ พระราชบัญญัติสถานบริการ พ.ศ. ๒๕๐๙ มาตรา ๓, ๔, ๒๖ พระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงาน พ.ศ. ๒๕๔๑
มาตรา ๔๔, ๔๕, ๔๗, ๕๐, ๑๔๔, ๑๔๖, ๑๔๘/๑, ๑๔๘/๒ ผู้เสียหายในคดีนี้มีทั้งหมด ๙ คน ส่วนใหญ่เป็นเยาวชน
ส่วนที่เป็นเด็กอายุน้อยที่สุดคือ ๑๔ ปี ถูกจ าเลยบังคับให้ค้าประเวณีในร้านคาราโอเกะเฉลี่ยเดือนละ ๘๐ ครั้ง
แบบชั่วคราว ๒ ชั่วโมง และแบบค้างคืน โดยผู้เสียหายจะได้รับค่าตอบแทนครั้งละ ๑,๐๐๐ บาท และ ๑,๗๐๐
บาท แต่จ าเลยจ่ายให้กับผู้เสียหายเพียงครั้งละ ๒๐๐ บาท ส่วนที่เหลือจะเก็บไว้เพื่อต่อรองให้ท างานต่อไป
คดีนี้จ าเลยให้การรับสารภาพ แต่โจทก์แถลงขอสืบพยานประกอบค ารับสารภาพ มีการเลื่อนคดี
เพราะเหตุไม่พร้อมสืบพยานหลายครั้ง กระทั่งผู้เขียนรับผิดชอบเป็นเจ้าของส านวน เมื่อถึงวันนัดจึงจดรายงาน
ิ
กระบวนพจารณาใจความส าคัญว่า “ส่วนที่โจทก์แถลงขอสืบพยานประกอบค ารับสารภาพของจ าเลยนั้น เห็นว่า
คดีนี้โจทก์ฟองขอให้ลงโทษจ าเลยตามพระราชบัญญัติป้องกันและปราบปรามการค้ามนุษย์ พ.ศ. ๒๕๕๑ มาตรา
้
๔, ๕๒ แม้โจทก์จะขอให้ลงโทษจ าเลยตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๒๘๓, ๒๘๕ มาด้วยก็ตาม แต่ตาม
พระราชบัญญัติวิธีพจารณาคดีค้ามนุษย์ พ.ศ. ๒๕๕๙ มาตรา ๓ ก าหนดประเภทคดีค้ามนุษย์ไว้ คือคดีที่มีข้อหา
ิ
ื่
ความผิดตามกฎหมายว่าด้วยการป้องการและปราบปรามการค้ามนุษย์ ทั้งนี้ ไม่ว่าจะมีข้อหาความผิดอนรวมอยู่
ด้วยหรือไม่ก็ตาม ต้องถือว่าเป็นคดีค้ามนุษย์และต้องบังคับ
ตามพระราชบัญญัติวิธีพจารณาคดีค้ามนุษย์ พ.ศ. ๒๕๕๙ เมื่อความผิดตามพระราชบัญญัติป้องกันและ
ิ
ั
้
ปราบปรามการค้ามนุษย์ฯ ที่โจทก์ฟอง กฎหมายมิได้ก าหนดอตราโทษอย่างต่ าไว้ให้จ าคุกตลอดชีวิตหรือโทษ
สถานที่หนักกว่านั้น และไม่มีเหตุอนควรสงสัยว่าจ าเลยไม่ได้กระท าความผิด เมื่อจ าเลยให้การรับสารภาพตาม
ั
ิ
ฟอง จึงเห็นควรพพากษาโดยไม่สืบพยานหลักฐานต่อไป ตามพระราชบัญญัติป้องการและปราบปรามการค้า
้
มนุษย์ พ.ศ. ๒๕๕๑ มาตรา ๒๕”
ิ
ิ
เนื่องจากเป็นคดีที่เข้าหลักเกณฑ์ต้องส่งร่างค าพพากษาให้ส านักงานอธิบดีผู้พพากษาภาคตรวจ
ิ
ก่อนอาน และท่านอธิบดีผู้พพากษาภาค ๑ ในขณะนั้นได้ส่งส านวนกลับคืนมาพร้อมกับบันทึกให้ความเห็นว่า
่
เป็นคดีโจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจ าเลยตามพระราชบัญญัติป้องกันและปราบปรามการค้ามนุษย์ พ.ศ.๒๕๕๑ มาตรา
๖, ๕๒ พระราชบัญญัติป้องกันและปราบปรามการค้าประเวณี พ.ศ.๒๕๓๙ มาตรา ๙ และประมวลกฎหมายอาญา
มาตรา ๒๘๓, ๒๘๕ ซึ่งข้อหาความผิดตามประมวลกฎหมายอาญาดังกล่าว กฎหมายก าหนดอัตราโทษจ าคุกตั้งแต่
ั
สิบปีถึงยี่สิบปี หรือจ าคุกตลอดชีวิต หรือประหารชีวิต และศาลสามารถใช้ดุลพนิจลงโทษจ าเลยในอตราโทษ
ิ
ดังกล่าว จึงเป็นคดีที่ต้องสืบพยานโจทก์ประกอบค ารับสารภาพ การที่ไม่สืบพยานโจทก์ประกอบค ารับสารภาพ
