Page 1998 - บทความทางวิชาการหลักสูตร ผู้พิพากษาหัวหน้าศาล รุ่นที่ 21
P. 1998

๑๙๘๐


                                                                           ี
                 เช่นกัน แม้คู่ความอาจตกลงกันให้พยานไม่ต้องมาศาลหรือคู่ความอกฝ่ายหนึ่งไม่ติดใจถามค้านพยานได้
                                                                                                          ๑๒
                 แต่บันทึกถ้อยค ายืนยันข้อเท็จจริงหรือความเห็นของพยานบุคคลที่ไม่มาศาลตอบค าถามค้านและค าถามติงไม่
                 ว่าจะโดยมาศาลไม่ได้หรือคู่ความตกลงกันให้พยานไม่ต้องมาศาลหรือคู่ความอีกฝ่ายหนึ่งไม่ติดใจถามค้านพยาน

                 รวมทั้งบันทึกถ้อยค ายืนยันข้อเท็จจริงหรือความเห็นของผู้ให้ถ้อยค าซึ่งอยู่ต่างประเทศนั้นยังคงมีขอจ ากัดในการ
                                                                                                ้
                     ั
                 รับฟงบันทึกถ้อยค าดังกล่าวเป็นพยานหลักฐานในคดี เนื่องจากข้อก าหนดคดีทรัพย์สินทางปัญญาฯ ข้อ ๓๘
                 ก าหนดหลักเกณฑ์การพจารณาชั่งน้ าหนักพยานหลักฐานในกรณีของบันทึกถ้อยค าทั้งสามกรณีดังกล่าวว่าศาล
                                     ิ
                                                                       ี
                 จะวินิจฉัยว่าบันทึกถ้อยค านั้นมีน้ าหนักให้เชื่อฟงได้หรือไม่และเพยงใด ต้องกระท าด้วยความระมัดระวัง โดย
                                                        ั
                 ค านึงถึงสภาพ ลักษณะ และแหล่งที่มาของบันทึกถ้อยค านั้นด้วย ในท านองเดียวกันกับการวินิจฉัยชั่งน้ าหนัก
                 พยานบอกเล่า ทั้งนี้เพราะผู้ให้ถ้อยค ามิได้ผ่านกระบวนการถามค้านตรวจสอบพยานหลักฐาน ส่วนผู้ให้ถ้อยค า
                 ตามบันทึกถ้อยค าแทนการสืบพยานบุคคลของผู้ให้ถ้อยค าซึ่งอยู่ต่างประเทศนี้กฎหมายไม่ได้ก าหนดให้ผู้ให้

                                     ื่
                                                                                   ี
                 ถ้อยค าจ าต้องมาศาลเพอเบิกความตอบค าถามค้านและค าถามติงของคู่ความอก ทั้งนี้เพราะเห็นว่าเป็นการ
                 สร้างภาระแก่คู่ความฝ่ายที่อางพยานนั้นเป็นอย่างมากและต้องเสียค่าใช้จ่ายสูงในการเดินทางข้ามประเทศเพื่อ
                                        ้
                           ๑๓
                 มาเบิกความ   จึงเป็นเหตุให้คู่ความที่พิจารณาแล้วเห็นว่าพยานบุคคลดังกล่าวเป็นพยานที่มีความส าคัญต่อรูป
                 คดีของตน จะตกลงกันให้พยานบุคคลนั้นเดินทางมาศาลเพอตอบค าถามค้านและค าถามติงของคู่ความ หรือ
                                                                   ื่
                 สืบพยานบุคคลนั้นในส่วนของการเบิกความตอบค าถามค้านและค าถามติงโดยระบบการประชุมทางจอภาพ
                                                                                                ื้
                 หรือสืบพยานบุคคลนั้นทั้งหมดโดยระบบการประชุมทางจอภาพ ซึ่งข้อก าหนดดังกล่าวข้อ ๔ เออให้คู่ความตก
                 ลงกันขอให้ศาลด าเนินกระบวนพิจารณาไปตามที่คู่ความตกลงกันได้  โดยบันทึกถ้อยค าของผู้ให้ถ้อยค าที่อยู่ใน
                                                                                                 ิ
                 ประเทศไทยแต่ไม่มาศาลตอบค าถามค้านและค าถามติงนั้นสามารถใช้ได้ดีในคดีที่มีประเด็นข้อพพาทซึ่งต้อง
                 พจารณาจากพยานเอกสาร ซึ่งไม่จ าต้องใช้กระบวนการค้นหาข้อเท็จจริงจากค าเบิกความของพยานบุคคลโดย
                  ิ
                 กระบวนการถามค้านพยาน เช่น คดีฟองขอให้เพกถอนค าวินิจฉัยของคณะกรรมการเครื่องหมายการค้ากรณีมี
                                                         ิ
                                                ้
                 ค าสั่งหรือค าวินิจฉัยปฏิเสธไม่รับจดทะเบียนเครื่องหมายการค้า ส่วนบันทึกถ้อยค าของผู้ให้ถ้อยค าซึ่งอยู่

                 ต่างประเทศอาจท าได้ในกรณีที่พยานบุคคลนั้นจะให้การในข้อเท็จจริงที่มีพยานเอกสารมาสนับสนุน เช่น เรื่อง
                 ความเป็นนิติบุคคลหรือผู้แทนและอานาจผู้กระท าการแทนนิติบุคคล นอกจากนี้ ในคดีอาญา ยังคงมีข้อจ ากัด

                 เกี่ยวกับการเสนอบันทึกถ้อยค าแทนการสืบพยานไว้ในข้อก าหนดคดีทรัพย์สินทางปัญญาฯ ข้อ ๔๙ ให้ศาล

                 อนุญาตให้คู่ความเสนอบันทึกถ้อยค ายืนยันข้อเท็จจริงหรือความเห็นของผู้ให้ถ้อยค าต่อศาลแทนการน าพยาน
                 บุคคลมาเบิกความต่อหน้าศาลในเรื่องที่ไม่เกี่ยวกับการพสูจน์ถึงการกระท าความผิดของจ าเลยโดยตรง หรือ
                                                                ิ
                 เป็นกรณีบันทึกความเห็นของผู้ทรงคุณวุฒิหรือผู้เชี่ยวชาญตามข้อ ๕๐ ในขณะที่ข้อก าหนดดังกล่าว



                 ๑๒  ข้อก าหนดคดีทรัพย์สินทางปัญญาและการค้าระหว่างประเทศ พ.ศ. ๒๕๔๐ ข้อ ๒๙ วรรคสี่
                 ๑๓  ปริญญา  ดีผดุง, ศาลทรัพย์สินทางปัญญาและการค้าระหว่างประเทศและวิธีพิจารณาคดีในศาลทรัพย์สินทางปัญญาและ
                                                                ั
                 การค้าระหว่างประเทศ, เอกสารการสอนชุดวิชากฎหมายทรพย์สินทางปัญญา หน่วยที่ ๑๕, พิมพ์ครั้งที่ ๘ (นนทบุรี :
                 ส านักพิมพ์มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช, ๒๕๕๕), ๓๗๒.
   1993   1994   1995   1996   1997   1998   1999   2000   2001   2002   2003