Page 2528 - บทความทางวิชาการหลักสูตร ผู้พิพากษาหัวหน้าศาล รุ่นที่ 21

๒๕๑๓

ิ
ี


ํ
๑. ในการอนญาตใหปลอยชวคราวผูตองหาหรือจาเลย ประมวลกฎหมายวธพจารณาความอาญา
ุ
ิ

่
ั

ู
่
่

่
ื
่

ี
่
ั
มาตรา ๑๐๘ วรรคทาย ใหอานาจศาลทีจะกาหนดเงอนไขเกยวกบทีอยของผูทีถูกปลอยชวคราว หรือ
่
ํ
ํ
ั
กําหนดเง่อนไขอนใดใหผูถูกปลอยช่วคราวปฏิบัติเพ่อปองกันการหลบหน หรือเพ่อปองกนภัยอนตรายหรือ
่
ื
ี
ื
ั
ั
ื
ั
ื

ิ
ั
ํ
่
็
ิ

ความเสียหายทีอาจเกดขึ้นจากการปลอยช่วคราวกได และพระราชบัญญัตมาตรการกากับและติดตาม
่
ั
ี

ํ
้
ั

ุ
ั
ู
จบกมผูหลบหนการปลอยชวคราวโดยศาล พ.ศ. ๒๕๖๐ ใหอานาจศาลที่จะแตงตงผูกากบดแลใหผูถูก
ั

ํ

่
ิ
ั
ั

ั
่
ื
ื
่
ิ
ั
ื

ปลอยชวคราวปฏบตตามเงอนไขเพอปองกนการหลบหน หรือเพอปองกนภยอนตรายหรือความเสียหายที ่
ั
ี
่
ั

ั
อาจเกิดขึ้น ซึ่งการกาหนดเง่อนไขดงกลาวเปนมาตรการสําคัญที่มีสวนชวยคุมครองสังคมใหไดรับความ
ํ
ื

ํ
ื
ปลอดภยมากยงขึ้น แตปรากฏวาศาลนาบทบญญัตดงกลาวมาใชไมมากนัก ดงน้น หากมีความจาเปนเพอ
ํ

่
ั

ั
ั
ิ
ิ่
ั
ั

ิ




ี
คุมครองสังคม เชน ในคดความผิดตอรางกาย ความผิดตอชวต ความผิดฐานกระทําความรุนแรงใน
ี
ั
ครอบครัว หรือผูถูกปลอยช่วคราวมีความเสี่ยงที่จะหลบหนี หรือกอภัยอันตรายซ้ําอีก ศาลควรกําหนด

่
ั
ั
ื

ื
่
ื
เงอนไขเพ่อปองกันการหลบหนี หรือเพอปองกันภยอนตรายหรือความเสียหายที่อาจเกิดขึ้นจากการปลอย
่
ั
ู

ุ



่
ิ


ชวคราว เชน หามพบหรือเขาใกลผูเสียหาย หามยงเหยงกับพยานหลักฐาน หามออกจากทีอยอาศัย หามเขาไป
ุ
่

ั


ในสถานทีบางแหง หามคบหาสมาคมกบบคคลบางประเภท หามเดินทางออกนอกประเทศหรือออกนอก
ื้
พนที่ใดพนที่หนง ใหรายงานตัวตอผูกํากบดูแลหรือบุคคลที่ศาลกาหนด ใหเขารับคําปรึกษาหรือ
ึ่
ื้
ํ
ั
ื
การบําบัดรักษาความบกพรองทางรางกายหรือจิตใจ ใหเขารับการตรวจรางกายเพ่อหาสารเสพติด เปนตน

โดยแตงตั้งผูกํากับดูแลเพื่อสอดสองดแลใหผูถูกปลอยชั่วคราวปฏิบัติตามเงื่อนไขดังกลาว

ู
ั
๒. ในการพิจารณาสั่งคํารองขอใหปลอยช่วคราว ระเบียบราชการฝายตุลาการศาลยุติธรรม
ั


่
ั

วาดวยการปลอยชวคราว พ.ศ. ๒๕๔๘ ผูตองหาหรือจําเลยอาจเสนอขอมูลหรือขอเท็จจริงเกยวกบสาเหต ุ
่
ี

้


ิ
และพฤตการณทีเกยวของกับการกระทําทีถูกฟองรอง รวมทังบคลิกลักษณะ นสัย สภาพทางรางกายและ
่
ุ
ิ
่
่
ี
ิ
ี
ั
ิ
จตใจ การศึกษา การประกอบอาชพการงาน ประวตการกระทําความผิดอาญา สภาพและฐานะของ
ครอบครัวและความสัมพนธกับบุคคลอ่นในสังคม เพ่อประกอบการพิจารณาสั่งคํารอง และศาลอาจมีคําสั่ง

ื
ั
ื


ื
ใหเจาพนกงานศาลชวยเหลือหรือใหคําแนะนาแกผูรองขอ รวมทังใหจดทํารายงานหรือความเหนเพอ
็
ั

่
ั

้



ํ
ิ
่
ิ
่
ิ
ั
ิ
ี
ประกอบการพจารณาสังคํารองตามทีบญญัตในประมวลกฎหมายวธพจารณาความอาญา มาตรา ๑๐๘
ิ

วรรคสอง แตในทางปฏบัตยงไมมีการรวบรวมขอมูลหรือขอเท็จจริงขางตนอยางเปนรูปธรรมเทาใดนก
ั

ิ
ั

โดยเฉพาะในการกําหนดเงอนไขใหผูถูกปลอยช่วคราวปฏิบติเพ่อปองกนการหลบหนี หรือเพอปองกันภัย
ั
่
ื
ั
ื
่
ื
ั

่
้
ิ
่
ั
ั
อนตรายหรือความเสียหายทีอาจเกดขึนจากการปลอยชวคราว เมือไมมีการรวบรวมขอมูลหรือขอเท็จจริง
่
ื


ิ


เสนอตอศาล ศาลก็ไมอาจกําหนดเง่อนไขไดอยางเหมาะสมและไดสัดสวนกับพฤตการณของผูถูกปลอย
้
ั
ชัวคราวเปนรายๆ ไป ดังนน ศาลจึงควรจัดใหมีการรวบรวมขอมูลจากการสอบถามเด็กหรือเยาวชน
่
ผูปกครอง รวมทั้งตรวจสอบประวัติของเด็กหรือเยาวชนจากกํานัน ผูใหญบาน ซึ่งอยในทองที่ทีเด็กหรือ
่
ู

่
ู
่
ํ
ํ
เยาวชนอาศัยอย และนาขอมูลหรือขอเท็จจริงมาใชในการประเมินความเสียง เพือนาเสนอผูพิพากษากอน
พิจารณาสั่งปลอยชั่วคราว