Page 1274 - บทความทางวิชาการหลักสูตร ผู้พิพากษาหัวหน้าศาล รุ่นที่ 21

๑๒๖๒

offence punishable for a maximum term of imprisonment not exceeding twenty years.

Furthermore, the public prosecutor and injured person must not against the plan. This
also can be seen as restorative justice which such injured person needs remedial
measures. However, the rehabilitation plan requires the cause of committing such an
offence. Moreover, the act of crime must not be serious and such juvenile shows his or

her repentance and willingly have to comply with the plan. Besides, it has need of an
incorporative conditions from guardian, any person or entities where the juvenile resides
with. In addition, the Court must see that such juvenile can repent himself or herself. In
juvenile proceeding, the Court shall concern about the welfare and future of the juvenile

by applying the procedures of educating and assisting for such juvenile in order to his or
her repentance rather than adjudicating a case under section ๑๑๙. As a result of carrying
out this special measure will follow the purpose of this Regulation. Nevertheless, the
practice of special measures causes an issue since it requires the injured person consent.

Thus, the Court could not apply the measures following section ๙0 in the most effective
way. In particular, this factor will not productively support the rehabilitation plan for
juvenile. Another reason is that such juvenile could not perform the measure to relieve

damages for the injured person.

Keywords : injured person, special measure, child and juvenile, section ๙0, the Court of
Justice

บทน า
การกระท าผิดของเด็กและเยาวชนเป็นปัญหาสังคมที่มีความส าคัญของชาติเมื่อเด็กและ
เยาวชนกระท าผิดเกิดขึ้นย่อมมีผลกระทบต่อสังคมโดยรวมและต่อเด็กและเยาวชนผู้กระท าความผิดเองซึ่ง

่
ถือเป็นทรัพยากรบุคคลที่มีความส าคัญของประเทศ ด้วยเด็กและเยาวชนเป็นวัยที่ยังออนด้อยต่อ
ประสบการณ์ ชีวิตขาดวุฒิภาวะ และความยังคิด หรืออาจกระท าไปด้วยความคึกคะนองรู้เท่าไม่ถึงการณ์
ถูกล่อลวงชักจูงไปในทางที่ผิด จึงไม่สมควรที่ลงโทษเด็กหรือเยาวชนโดยวิธีการเช่นเดียวกับผู้ใหญ่ แต่ควร
ให้โอกาสเด็กและเยาวชนได้กลับตัวแก้ไขพฤติกรรมที่ไม่เหมาะสม และให้ความช่วยเหลือเพื่อปรับปรุงทั้งใน

ด้านร่างกาย ด้านจิตใจจึงเกิดแนวคิดในการแยกกระบวนการยุติธรรมของเด็กและเยาวชนออกจาก
ั
กระบวนการยุติธรรมผู้ใหญ่ ซึ่งมีวัตถุประสงค์ในการลงโทษผู้กระท าความผิดแตกต่างกนไป แต่ส าหรับเด็ก
ื่
และเยาวชนควรมีวัตถุประสงค์เพอค้นหาสาเหตุแห่งการกระท าความผิด สภาพแวดล้อมของเด็กและ
เยาวชนที่กระท าความผิด และใช้วิธีการที่เหมาะสมส าหรับเด็กและเยาวชนโดยการแก้ไขบ าบัดฟนฟแทน
ู
ื้
การลงโทษที่ใช้กันอยู่จึงมีพระราชบัญญัติจัดตั้งศาลเด็กและเยาวชน พ.ศ. ๒๔๙๔ และพระราชบัญญัติ
ิ
วิธีพจารณาคดีเด็กและเยาวชนพ.ศ. ๒๔๙๔ และในปีพ.ศ. ๒๔๙๔ มีการจัดตั้งศาลเด็กและเยาวชนกลาง
และสถานพินิจและคุ้มครองเด็กกลางขึ้นเป็นครั้งแรกเมื่อวันที่ ๒๘ มกราคม ๒๔๙5 และมีการจัดตั้งศาลคดี
เด็กและเยาวชนในจังหวัดต่าง ๆ ขึ้น การประกาศใช้พระราชบัญญัติจัดตั้งศาลคดีเด็กและเยาวชน

ิ
พ.ศ.๒๔๙๔ และพระราชบัญญัติวิธีพจารณาคดีเด็กและเยาวชน พ.ศ. ๒๔๙๔ มีเจตนารมณ์เพอคุ้มครอง
ื่