Page 2507 - บทความทางวิชาการหลักสูตร ผู้พิพากษาหัวหน้าศาล รุ่นที่ 21
P. 2507

๒๔๙๒




                                                                                            ๒
                                                                                      ั
                                                                                               ่
                 วิธีการผอนคลายในเรื่องควบคุมและขัง โดยใหผูตองหาหรือจําเลยไดรับอิสรภาพไปช่วคราว2  ซึงสอดคลอง
                                  ่
                                                    ่
                                                    ั
                                                                                           
                                                                                   ี
                                        
                 กบ คณิต ณ นคร ทีกลาววา การปลอยชวคราวเปนมาตรการอยางหน่งในคดอาญา เปนมาตรการผอน
                  ั
                                                                             ึ
                                                            
                                                                      
                                                                               ํ
                                                        ่
                                                            ่
                          ํ
                                                                    
                                                                                      ั
                                                                                         ื
                 คลายการจากัดเสรีภาพในการเคลื่อนไหวเปลียนทีทางของผูตองหาหรือจาเลย อนเน่องมาจากหลักยก
                                                        ๓
                 ประโยชนแหงความสงสัย (in dubio pro reo)3
                        ประเภทของการปลอยชัวคราว แบงออกเปน ๓ ประเภท ไดแก  
                                             ่
                               ๑. การปลอยชวคราวโดยไมมีประกัน คือ การปลอยตวผูตองหาหรือจําเลยโดยไมตองทํา
                                            ่
                                            ั
                                                                              
                                                                            ั
                                                                                                    ิ
                                                                                     
                                                                                ํ
                 สัญญาประกันและไมตองมีหลักประกันแตอยางใด เพียงแตใหผูตองหาหรือจาเลยตองสาบานหรือปฏญาณ
                                                                     
                                                                      
                 ตนวาจะมาตามนัดหรือหมายเรียกของเจาพนักงานหรือศาลนั้น
                                            ั
                                            ่
                                                                                              ั
                                                                              
                               ๒. การปลอยชวคราวโดยมีประกัน คือ การปลอยตัวผูตองหาหรือจําเลยช่วคราวโดยมี
                  
                                         ั
                                                          
                 ผูทําสัญญาประกันตอเจาพนกงานหรือศาลวาผูตองหาหรือจําเลยจะมาตามนัดหรือตามหมายเรียกตาม
                                                           ั
                                                                           
                                                                                ั
                                                                                                     ิ
                                              ํ
                              
                                   
                                    
                 เวลาทีกาหนดไว ถาผูตองหาหรือจาเลยไมมาตามนดหรือหมายเรียก ผูประกนจะถูกปรับตามจํานวนเงนที ่
                      ่
                        ํ
                 กําหนดไวในสัญญาประกัน
                               ๓. การปลอยช่วคราวโดยมีประกันและหลักประกัน คือ การปลอยตัวผูตองหาหรือจําเลย
                                            ั
                                                                                              ื่
                 ชั่วคราว โดยมีการทําสัญญาประกันและมีหลักประกัน ไดแก มีเงินสดมาวางหรือมีหลักทรัพยอนมาวางหรือ
                                                                                             
                    ุ
                                                                 ่
                                                                  
                                                                   
                                      ั
                                                        
                            
                 มีบคคลมาเปนหลักประกนโดยแสดงหลักทรัพย ในกรณีทีผูตองหาหรือจําเลยไมมาตามนดหรือหมายเรียก
                                                                                          ั
                                                                            ็
                 ผูทําสัญญาประกันจะตองรับผิดตามสัญญาประกัน สวนหลักประกันกอาจจะถูกยึดหรืออายัดไวจนกวา
                  
                 ความรับผิดตามสัญญาประกันจะระงับสิ้นไป

                 กฎหมาย ระเบียบ ขอบังคับ และแนวทางปฏิบัติที่เกี่ยวของกับการปลอยชั่วคราว
                        รัฐธรรมนูญแหงราชอาณาจกรไทย พุทธศักราช ๒๕๖๐
                                                ั
                                                                                                  
                        มาตรา ๒๙ ในคดีอาญา ใหสันนิษฐานไวกอนวาผูตองหาหรือจําเลยไมมีความผิด และกอนมีคํา
                                                                   
                                                                               ั
                                                                    ิ
                 พิพากษาอันถึงที่สุดแสดงวาบุคคลใดไดกระทําความผิด จะปฏบติตอบุคคลน้นเสมือนเปนผูกระทําความผิด
                                                                     ั
                                                 
                 มิได  
                                                                                ํ
                                                                        ี
                                                                                        ื
                        การควบคุมหรือคุมขังผูตองหาหรือจําเลยใหกระทําไดเพยงเทาที่จาเปน เพ่อปองกันมิใหมีการ
                 หลบหน  ี
                                      
                        คําขอประกนผูตองหาหรือจําเลยในคดีอาญาตองไดรับการพิจารณาและจะเรียกหลักประกนจน
                                                                   
                                                                                                    ั
                                  ั
                                                 
                 เกินควรแกกรณีมิได การไมใหประกันตองเปนไปตามที่กฎหมายบัญญัต  ิ

                 ๒  คนึง ฦาไชย, กฎหมายวธพจารณาความอาญา เลม ๑, พิมพครงที ๔ (กรงเทพมหานคร: โรงพมพมหาวทยาลัย
                                     ิ
                                      ี
                                       ิ
                                                                                                   ิ
                                                                                              
                                                                      ่
                                                                           ุ
                                                                    ้
                                                                    ั
                                                                                            ิ
                 ธรรมศาสตร ทาพระจันทร, ๒๕๓๗ ) หนา ๑๗๘.
                 ๓  คณิต ณ นคร, กฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา, พิมพคร้งท่ ๖ (กรุงเทพมหานคร:  บริษัท สํานักพิมพวิญูชน จํากัด,
                                                             ั
                                                               ี
                 ๒๕๔๖) หนา ๒๗๑.
   2502   2503   2504   2505   2506   2507   2508   2509   2510   2511   2512