Page 1242 - บทความทางวิชาการหลักสูตร ผู้พิพากษาหัวหน้าศาล รุ่นที่ 21

๑๒๓๐

ุ
สั่งค าบอกกล่าวหรือค าร้องขอถอนอทธรณ์โดยอนุญาตให้ถอนอทธรณ์นั้นได้ แต่หากเป็นกรณีที่
ุ
ุ
ุ
ุ
ุ
จ าเลยอทธรณ์ยื่นคัดค้านค าร้องขอถอนอทธรณ์ หรือศาลชั้นต้นส่งส านวนไปยังศาลอทธรณ์แล้ว ผู้อทธรณ์
ุ
มาขอถอนอทธรณ์ในภายหลังจากนั้น หรือในคดียังมีคู่ความอนยื่นอทธรณ์อยู่อก เช่นนี้ก็ควรให้
ี
ุ
ื่
ุ

ิ
ศาลชั้นอทธรณ์เป็นผู้มีอานาจพจารณาสั่งตามล าดับชั้นศาล ส าหรับในคดีผู้บริโภคซึ่งเป็นคดีแพง
่
ประเภทหนึ่ง ซึ่งพระราชบัญญัติวิธีพจารณาคดีผู้บริโภค พ.ศ. ๒๕๕๑ ไม่มีบทบัญญัติเกี่ยวกับการถอนฟอง
้
ิ
ุ
หรือถอนอทธรณ์ไว้เช่นกัน ดังนั้นกรณีจึงต้องน าบทบัญญัติในเรื่องดังกล่าวตามประมวลกฎหมาย
ิ
่
ิ
วิธีพจารณาความแพงมาใช้บังคับโดยอนุโลม ทั้งนี้ตามพระราชบัญญัติวิธีพจารณาคดีผู้บริโภค
ุ
พ.ศ. ๒๕๕๑ มาตรา ๗ หากเป็นคดีมีทุนทรัพย์พพาทในชั้นอทธรณ์เกินกว่า ๕๐,๐๐๐ บาท ซึ่งไม่ต้องห้าม
ิ
ุ
อทธรณ์ในปัญหาข้อเท็จจริง หรือเป็นกรณีอทธรณ์ในปัญหาข้อกฎหมายแล้ว ผู้เขียนเห็นว่าการใช้สิทธิ
ุ
่
ขอถอนอทธรณ์ย่อมเป็นไปเช่นเดียวกับในคดีแพงดังที่กล่าวมาข้างต้น แต่หากเป็นกรณีที่ต้องห้ามอทธรณ์
ุ
ุ
ุ
ุ
ในปัญหาข้อเท็จจริง ซึ่งจะต้องขออนุญาตและได้รับอนุญาตให้อทธรณ์จากศาลอทธรณ์แผนกคดีผู้บริโภค
ิ
ุ
หรือศาลอทธรณ์ภาคแผนกคดีผู้บริโภคเสียก่อนตามพระราชบัญญัติวิธีพจารณาคดีผู้บริโภค พ.ศ. ๒๕๕๑
ุ
ุ
มาตรา ๔๘ ในกรณีเช่นว่านี้เมื่อศาลชั้นอทธรณ์ดังกล่าวเห็นสมควรอนุญาตให้อทธรณ์ในปัญหา
๒๔
ุ
ข้อเท็จจริงได้ ก็จะเป็นผู้มีค าสั่งรับอทธรณ์ของผู้อทธรณ์ไว้พจารณาเอง แล้วส่งให้ศาลชั้นต้นอานค าสั่งให้
ิ
ุ
่
ุ
ั
่
คู่ความฟงและด าเนินการต่อไป ซึ่งแตกต่างจากกรณีต้องห้ามอทธรณ์ในปัญหาข้อเท็จจริงในคดีแพงทั่วไป
ั
ุ
ิ
ที่แม้ว่าผู้พพากษาที่นั่งพจารณาคดีในศาลชั้นต้นได้ท าความเห็นแย้งหรือได้รับรองว่าเหตุอนควรอทธรณ์ได้
ิ
ิ
ิ

ุ
หรือได้รับอนุญาตให้อทธรณ์เป็นหนังสือจากอธิบดีผู้พพากษาศาลชั้นต้นหรืออธิบดีผู้พพากษาภาคผู้มีอานาจ
่
ิ
ิ
แล้วแต่กรณี ตามประมวลกฎหมายวิธีพจารณาความแพง มาตรา ๒๒๔ แต่ผู้พพากษาศาลชั้นต้นก็ยังเป็น
ุ
ุ
ผู้มีค าสั่งรับอทธรณ์อยู่นั้นเอง ดังนั้นในคดีผู้บริโภคที่ต้องห้ามอทธรณ์ในปัญหาข้อเท็จจริงและได้รับ
ุ
ุ
อนุญาตให้อทธรณ์ โดยศาลอทธรณ์แผนกคดีผู้บริโภคหรือศาลอทธรณ์ภาคแผนกคดีผู้บริโภคมี
ุ
ื่
ค าสั่งรับอทธรณ์แล้ว แม้ต่อมาจะมีการคืนส านวนมาให้ศาลชั้นต้นเพอด าเนินการให้จ าเลยอทธรณ์
ุ
ุ
ยื่นค าแก้อทธรณ์อนเป็นเหตุให้ส านวนคดีกลับมาอยู่ในศาลชั้นต้นอกก็ตาม หากผู้อทธรณ์ประสงค์
ุ
ุ
ั
ี
ุ
จะขอถอนอทธรณ์ในภายหลังจากนั้น ผู้เขียนจึงมีความเห็นว่า สมควรให้ศาลอทธรณ์แผนกคดีผู้บริโภค
ุ
หรือศาลอทธรณ์ภาคแผนกคดีผู้บริโภคเป็นผู้มีอานาจพจารณาสั่งค าบอกกล่าวหรือค าร้องขอถอนอทธรณ์
ุ

ิ
ุ

ในกรณีนี้เพราะได้เป็นผู้มีค าสั่งอนุญาตให้อุทธรณ์และมีคาสั่งให้รับอทธรณ์ไว้พิจารณา
ุ

๒๔ ส านักงานศาลยุติธรรม, คู่มือปฏิบัติราชการของตุลาการ ส่วนพิธีพิจารณาคดีผู้บริโภค เล่ม ๕, (กรุงเทพฯ : บริษัท
ชวนพิมพ์ ๕๐ จ ากัด, ๒๕๕๗), หน้า ๑๓๓-๑๔๒.