Page 24 - My FlipBook
P. 24

(Merdivende Reis Bey... Kimse dikkat etmez.)
             OTEL KATĠBĠ — (Dadının üstüne yürür gibi) Hanım seni kim bırakır Reis Beyin
             yüzüne tükürmeğe?
             REĠS BEY — (Merdivenden inmiĢ, giĢeye kıv-nlırken) Bırakın! Tükürsün!
             (Herkes Reis Beye döner. Yeldirmeli Kadın ve Bar kızları ayağa kalkarlar.
             Oturan, yalnız felçli kız... Reis Bey, elinde, ortasından açık bir not defteri,
             uzakla bir noktada durur.)
             REĠS BEY — (Dadıya) Geldiğine iyi ettin! Ben de seni arıyordum!
             DADI — Ne yapacaktın?
             REĠS BEY — Beni affetmeni istiyecektim.
             DADI — Eğer ben seni affedersem, yeryüzünde suçu bağıĢlanmadık insan kalmaz!
             REĠS BEY — (Dadıya bir adım yaklaĢır) Yeryüzünde suçu bağıĢlanmadık insan
             kalmaması için beni affet!
             DADI — Gözlerime, kulaklarıma inanamıyorum! Sen o Reis misin?
             REĠS BEY— O adamım, ama o Reis değilim!
             DADI — (Hayret ve nefret içinde) Yoksa bu, kendini kurtarmak için düĢündüğün bir
             numara mı?
             REĠS BEY — Eğer böyle bir numara varsa bana, öğret, kurtulayım!
             DADI — Allahaısmarladık! Hiçbir Ģey yapmadan, hiçbir Ģey söylemeden gidiyorum.
             KeĢke gel-
             74

             meĢeydim. Masum evlâdım için döktüğüm göz yaĢlarını kirlettim.
             (Dadı döner, kapıya doğru yürür.)
             REĠS BEY — (Dadının arkasından) Dadı, dur! Sana bir sözüm var!
             (Dadı durur. Geriye dönmez.)
             REĠS BEY — Beni affetmeden mi gidiyorsun?
             DADI — (Döner) Allaha baĢvur!
             REĠS BEY — BaĢvurdum. Onun affı senin-kiyle belli olacak...
             DADI — Bende böyle bir kuvvet yok!
             REĠS BEY — Sende, astırdığım ve her gün beni ipe çeken masumun en yakını olmak
             gücü var... Beni, onun ruhu için bir dakika bekle... Kabul edersen beraber
             çıkarız. (Yeldirmeli Kadına döner, elindeki not defterini uzatır.) Ġstediğin
             kâğıdı imzalamadım, değmez! Onun yerine sana, hususî not defterimi veriyorum.
             Hüküm sırasında, oğlun hakkındaki mahrem fikirlerim burada yazılı... Bu defteri
             ele geçirmiĢ olun, yargıtaya gönderip tashih-i karar isteyin!... Umarım ki,
             baĢarırsınız. (Ortasından açık not defterini uzatır.) ġu kıvrık sahifedeki
             not... Buyrun!
             (Yeldirmeli Kadiri atılıp not defterini alır, kıvrık sahifeye bir göz atıp
             kapatır ve elinde tutar.)
             REĠS BEY — (Yeldirmeli Kadına) Orada diyorum ki: Ben bu çocuğun esrar satıcısı
             olduğuna dair en küçük bir delil bulamadım. Aksine, onun her tavrından, hayret,
             dehĢet ve masumiyet tüt-
             75
             tüğüne Ģahidim. Fakat, ancak en merhametsiz ce^ za ölçülerinin kurtarabileceği
             çürük bir cemiyette, paltosunun astarında esrar bulunmuĢ bir insanı temize
             çıkaramam. Bu yüzden bütün karĢı delilleri reddediyor ve onu mahkûm ediyorum.
             YELDĠRMELĠ KADIN — Aman Yarabbi; vicdanınız nasıl varmıĢ?
             REĠS BEY — Notta dahası da var; Mahkûm ettiğim, o değil, mücerred fiildir. Ferde
             verdiğim ceza isabetsiz olabilir; cemiyete aradığım deva, i-sabetlidir. Varsın,
             bir kötünün bürünmesi ihtimali olan masumluk maskesini kullanılmaz hale getirmek
             için bin masum feda edilsin...
             DADI — (Reis Beye) Sen bir canavarsın!
             REĠS BEY — (Dadıya aldırmadan Yeldirmeli Kadına) Canavarın bu notunu gönderin
             yargıta-ya!... Hükmü bozmaları gerekir.
             YELDĠRMELĠ KADIN — Siz bir melek olmuĢsunuz!
             REĠS BEY — (Yeldirmeli Kadına) Not defterinin son sahifesinde, Ģimdi size
             yazdığım bir pusula var... Onu okuyunuz!
             (Yeldirmeli Kadın hızla not defterini açıp pusulayı çıkarır, bakar, sökmeğe
             çalıĢır.)
   19   20   21   22   23   24   25   26   27   28   29